Κι όμως, κάποιοι στις Σέρρες θεώρησαν σκόπιμο να παίξουν… εκτός προγράμματος. Άλλη ώρα, άλλο κάλεσμα, άλλη «σκηνή». Σαν να μην υπήρχε πανελλαδικός παλμός. Σαν να μην υπήρχαν συγγενείς θυμάτων. Σαν να μην υπήρχε κοινωνία που είχε ήδη επιλέξει πότε και πώς θα βγει στον δρόμο.

Το αποτέλεσμα ήταν απολύτως προβλέψιμο:λίγος κόσμος, αμήχανη εικόνα, και ένα ερώτημα να πλανάται πιο βαρύ κι από τη σιωπή: ποιον εξυπηρετούσε αυτή η επιλογή;

Διότι ας ειπωθεί καθαρά:σε τέτοιες στιγμές, ο θεσμικός ελιτισμός δεν τιμά κανέναν. Η μνήμη δεν είναι χώρος για διαφοροποίηση, ούτε για «ιδιοκτησία» του πένθους. Και το κοινωνικό μέτωπο δεν αντέχει σπασίματα για λόγους προβολής ή εσωτερικής στρατηγικής.

Αν κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να ξεχωρίσουν από την κοινωνία την ώρα που εκείνη ενώνεται, το μόνο που καταφέρνουν είναι να απομονώνονται.
Και αν δεν το έχουν καταλάβει, καλό θα ήταν κάποιος να τους το εξηγήσει:
τα Τέμπη δεν προσφέρονται για πειράματα, ούτε για «παράλληλα δελτία».

Η μνήμη ή είναι συλλογική ή δεν είναι τίποτα.