Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που εξελίσσεται σε ένα από τα πιο αποκαλυπτικά πολιτικά σκάνδαλα των τελευταίων ετών, δεν φωτίζει απλώς μεμονωμένες περιπτώσεις. Φωτίζει έναν ολόκληρο μηχανισμό. Έναν τρόπο λειτουργίας. Μια «κανονικότητα» που κάποιοι προσπάθησαν να παρουσιάσουν ως εξυπηρέτηση πολιτών, ενώ στην πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο οργανωμένη πελατειακή πρακτική.

Και κάπου εκεί, μέσα στις δικογραφίες, ξεδιπλώνεται μια γνώριμη τοπική ανθρωπογεωγραφία. Ονόματα όπως του Κώστα  Καραμανλή, της Φωτεινής Αραμπατζή και του Θεόφιλου Λεονταρίδη , φέρονται να περιλαμβάνονται στη νεότερη δικογραφία, ερχόμενα να προστεθούν σε παλαιότερες αναφορές όπως εκείνη του Τάσου  Χατζηβασιλείου.

Καμία έκπληξη; Ίσως. .

 Το «άθλημα» των εξυπηρετήσεων

Γιατί, πέρα από τα ονόματα, υπάρχει και κάτι ακόμη. Πιο αποκαλυπτικό. Πιο… ελληνικό.

Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν έντονα στα πολιτικά πηγαδάκια  και όχι μόνο,στις Σέρρες υπάρχει βουλευτής που φέρεται να κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ «εξυπηρετήσεων» σε υποθέσεις επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Εκατοντάδες παρεμβάσεις. Εκατοντάδες «διευκολύνσεις». Ένα μικρό, άτυπο… γραφείο τακτοποίησης αγροτικών υποθέσεων.

Και όλα αυτά, όχι κρυφά. Αλλά σχεδόν με υπερηφάνεια. Με τη λογική ότι «έτσι παίζεται το παιχνίδι». Με την πεποίθηση ή την αλαζονεία  ότι αυτές οι πρακτικές μπορούν να μεταφραστούν σε ψήφους και εκλογικές πρωτιές.

 Η κανονικοποίηση του λάθους

Κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία.Δεν είναι μόνο το αν προκύψουν ποινικές ευθύνες. Είναι το γεγονός ότι ένα ολόκληρο σύστημα φαίνεται να λειτουργούσε με όρους πολιτικής συναλλαγής:

 Οι επιδοτήσεις αντί για εργαλείο ανάπτυξης, μετατρέπονται σε εργαλείο επιρροής.
Η ισονομία υποχωρεί μπροστά στο «να εξυπηρετήσουμε τον δικό μας».
 Και η πολιτική, αντί για ευθύνη, καταντά διαχείριση πελατών.

Και το πιο ανησυχητικό; Όλα αυτά δεν παρουσιάζονταν ως πρόβλημα. Αλλά ως… προσόν.

 Μια ενοχλητική αλήθεια

Η ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια «στραβή στιγμή» του συστήματος.Είναι το σύστημα.

Ένα σύστημα που έμαθε να επιβιώνει μέσα από εξαρτήσεις, να αναπαράγεται μέσα από ρουσφέτια και να επιβραβεύει όχι τον ικανότερο, αλλά τον πιο «χρήσιμο».

Και αν κάτι πραγματικά σοκάρει, δεν είναι οι αποκαλύψεις.Είναι ότι για πολλούς… ήταν ήδη γνωστά.

Απλώς τώρα καταγράφονται.

Στις Σέρρες, λοιπόν, δεν σπάει απλώς ένα ρεκόρ.

Σπάει  ή τουλάχιστον ραγίζει  η βιτρίνα μιας πολιτικής κανονικότητας που για χρόνια παρουσιαζόταν ως «αυτονόητη».

Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά θα μείνουμε στην καταγραφή ή αν επιτέλους  θα περάσουμε στη σύγκρουση.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ποιος έκανε τα περισσότερα ρουσφέτια.

Αλλά αν θα συνεχίσουμε να τα ανεχόμαστε.

Γράφει ο Παρατηρητικός