Μόλις έπεσε το σήμα, βγήκαν μπροστά.
Όχι για να ερευνήσουν. Όχι για να αποκαλύψουν.
Αλλά για να βαφτίσουν το μαύρο άσπρο.

Γιατί πλέον, μέσα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το λεξικό της «αριστείας» εμπλουτίστηκε επικίνδυνα:
Το ρουσφέτι δεν λέγεται ρουσφέτι.
Η κομματοκρατία δεν λέγεται κομματοκρατία.
Ο «Γκρούεζας» δεν λέγεται πια Γκρούεζας.

Όλα βαφτίζονται «βουλευτικό καθήκον».
Όλα παρουσιάζονται ως «εξυπηρέτηση του πολίτη».

Κάπως έτσι, η πολιτική χυδαιότητα εμφανίζεται ως θεσμική ευαισθησία.
Η πελατειακή συναλλαγή μεταμφιέζεται σε κοινοβουλευτική παρέμβαση.
Και η πιο απροκάλυπτη παρακμή πλασάρεται ως… κανονικότητα.

Και εκεί ακριβώς αναλαμβάνουν τα παπαγαλάκια.
Να κάνουν τη βρώμικη δουλειά:να θολώσουν, να συμψηφίσουν, να ξεπλύνουν.

Να σου πουν ότι δεν είναι αυτό που βλέπεις.
Ότι δεν είναι σκάνδαλο, αλλά «παθογένεια».
Ότι δεν υπάρχουν ευθύνες, αλλά «διαχρονικά λάθη».

Το ίδιο έργο. Οι ίδιοι ρόλοι.
Μόνο που αυτή τη φορά, η κοινωνία βλέπει.

Και θυμάται.

Και κάθε φορά που θα ακούτε τη λέξη «αριστεία»,
να ξέρετε ακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Κι αν σας πέφτει βαριά η λέξη «γλίτσα»,υπάρχουν κι άλλες, απολύτως ταιριαστές:

ξεφτίλα, ξεδιαντροπιά, ξετσιπωσιά.

Καθημερινός Παρατηρητής