Η ανάρτηση του προέδρου των μηχανοδηγών, Κώστα  Γενιδούνια , στις 28 Φεβρουαρίου 2023, είναι σήμερα ντοκουμέντο πολιτικής ενοχής. Περιγράφει με ακρίβεια την κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου της Βόρειας Ελλάδας:
σηματοδότηση ανύπαρκτη, γραμμές «σβηστές», τηλεδιοίκηση αποσπασματική, επικοινωνία προβληματική. Και όμως, την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ετοίμαζε «εγκαίνια».

Εγκαίνια σε ένα σύστημα που δεν λειτουργούσε

Σύμφωνα με την ανάρτηση, προς Δράμα δεν υπήρχε σηματοδότηση, προς Φλώρινα μονή γραμμή, προς Αθήνα όλα «σβηστά». Μετά το ΤΧ1 κόκκινο. Αυτή ήταν η πραγματική εικόνα.
Και όμως, ο δημόσιος λόγος μιλούσε για «εκσυγχρονισμό», «ασφάλεια», «ευρωπαϊκά έργα».

Η επίσκεψη του Κυριάκου  Μητσοτάκη στο Κέντρο Τηλεδιοίκησης παρουσιάστηκε ως απόδειξη ότι το κράτος λειτουργεί. Στην πραγματικότητα, αποδείχθηκε ότι λειτουργούσε μόνο το επικοινωνιακό σκέλος. Το επιχειρησιακό ήταν γυμνό.

Το κράτος δεν ήξερε ή ήξερε και σιώπησε;

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αμείλικτο:
Ήξερε η κυβέρνηση την πραγματική κατάσταση του δικτύου;

Αν δεν ήξερε, τότε μιλάμε για εγκληματική ανικανότητα.
Αν ήξερε  και όλα δείχνουν ότι ήξερε , τότε μιλάμε για συνειδητή εξαπάτηση της κοινωνίας.

Δεν γίνεται να υπάρχουν δημόσιες καταγραφές εργαζομένων για ανύπαρκτη σηματοδότηση και ταυτόχρονα η πολιτική ηγεσία να μιλά για «ασφαλή σιδηρόδρομο». Δεν γίνεται να αναζητούνται δύο τρένα τηλεφωνικά και να παρουσιάζεται εικόνα ελέγχου. Δεν γίνεται να μην απαντά κανείς στο τηλέφωνο και να κορδέλες να περιμένουν.

Το αφήγημα κατέρρευσε μαζί με τα βαγόνια

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν «ανθρώπινο λάθος». Ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός συστήματος που:

• ιδιωτικοποιήθηκε χωρίς επαρκείς δικλείδες ασφαλείας

• αποψιλώθηκε από προσωπικό

• λειτούργησε χωρίς ολοκληρωμένη σηματοδότηση

• και καλύφθηκε πολιτικά από ένα καλοστημένο αφήγημα επιτυχίας

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επένδυσε στην εικόνα και όχι στην ασφάλεια. Στην επικοινωνία και όχι στη λειτουργία. Και αυτή η επιλογή έχει ονοματεπώνυμο.

Πολιτική ευθύνη χωρίς υπεκφυγές

Όσο κι αν επιχειρήθηκε η μετατόπιση ευθυνών σε «σταθμάρχες» και «διαχρονικές παθογένειες», τα ντοκουμέντα επιμένουν. Η ανάρτηση Γενιδούνια δεν γράφτηκε μετά την τραγωδία. Γράφτηκε πριν. Και αυτό την καθιστά κατηγορητήριο.

Η κοινωνία δεν ζητά επικοινωνιακές συγγνώμες. Ζητά απαντήσεις:

• Ποιος πιστοποίησε ότι το σύστημα ήταν ασφαλές;

• Γιατί έγιναν «εγκαίνια» σε ένα δίκτυο που δεν λειτουργούσε;

• Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για το ψέμα;

Μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση απαντά με σιωπή, υπεκφυγές και συγκάλυψη.

Η μνήμη των 57 νεκρών δεν επιτρέπει λήθη.
Και τα ντοκουμέντα δεν επιτρέπουν άλλο ψέμα.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον Καθημερινό Παρατηρητή