Ο Πανσερραϊκός επέλεξε ένα χαμηλό και συμπαγές μπλοκ άμυνας, με τις γραμμές κοντά και ελάχιστα μέτρα μεταξύ κέντρου και άμυνας. Στόχος ήταν να περιοριστούν οι κάθετες μεταβιβάσεις προς τον Ελ Κααμπί και να οδηγηθεί ο Ολυμπιακός σε παιχνίδι από τα άκρα. Το πλάνο λειτούργησε στο πρώτο ημίχρονο: οι Σερραίοι έκλεισαν τον άξονα, έδωσαν χώρους στα πλάγια αλλά γέμισαν σωστά την περιοχή τους, με τον Τιναλίνι να έχει καλή τοποθέτηση και καθαρές επεμβάσεις.

Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, κυκλοφορούσε υπομονετικά την μπάλα με δίδυμο χαφ που εξασφάλιζε ισορροπία, όμως στο πρώτο μέρος έλειψε η ταχύτητα στην τελική πάσα. Η ανάπτυξη γινόταν κυρίως από τα άκρα, με συχνές σέντρες, αλλά χωρίς επαρκή αριθμητική υπεροχή μέσα στην περιοχή. Οι αποστάσεις ήταν σωστές, η κατοχή συντριπτική, όμως η επιθετική κίνηση δεν είχε τον απαραίτητο συγχρονισμό.

Το κομβικό σημείο του αγώνα ήρθε με τις παρεμβάσεις του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Η είσοδος του Ροντινέι άλλαξε τη δυναμική στη δεξιά πλευρά, καθώς έδωσε μεγαλύτερη ένταση και καλύτερη ποιότητα στη σέντρα. Παράλληλα, η αύξηση του ρυθμού ανάγκασε τον Πανσερραϊκό να υποχωρήσει ακόμη πιο χαμηλά, χάνοντας μέτρα και φρεσκάδα.

Το 0-1 προήλθε ακριβώς από αυτή τη μετατόπιση ισορροπίας: σέντρα από πλάγια ζώνη, καλή τοποθέτηση και επιθετική κίνηση του Ayoub El Kaabi ανάμεσα στα στόπερ, κεφαλιά με σωστό timing. Στο 0-2, η φάση ήταν προϊόν ταχύτητας στην απόφαση και εκτέλεση σε δεύτερο κύμα επίθεσης, με τον Μαροκινό φορ να εκμεταλλεύεται τον ελεύθερο χώρο στη μικρή περιοχή.

Από εκεί και πέρα, ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε το παιχνίδι με έλεγχο ρυθμού και κατοχής. Ωστόσο, η χαλάρωση στο τελευταίο δεκάλεπτο και η προώθηση των γραμμών του Πανσερραϊκού οδήγησαν σε μεγαλύτερο ρίσκο. Η μείωση σε 1-2 ήρθε μέσα από επιθετική μετάβαση και αριθμητική παρουσία στην περιοχή, στοιχείο που έλειψε νωρίτερα από τους γηπεδούχους.

Συνολικά, η διαφορά κρίθηκε σε τρία τεχνικά σημεία:

1. Στην ποιότητα τελικής εκτέλεσης του Ολυμπιακού.

2. Στην επιρροή των αλλαγών και την αύξηση έντασης στο δεύτερο ημίχρονο.

3. Στην αδυναμία του Πανσερραϊκού να κρατήσει μπάλα και να «ανασάνει» όταν δεχόταν συνεχόμενη πίεση.

Ο Πανσερραϊκός παρουσίασε πειθαρχία και τακτική συνέπεια για 60 λεπτά, όμως απέναντι σε έναν αντίπαλο με βάθος και ποιότητα, η παραμικρή απώλεια συγκέντρωσης αποδείχθηκε καθοριστική.