«Θέλεις να μας διαλύσεις» – «Στο νοσοκομείο θα έρχομαι όποτε θέλω» Όταν ο αυταρχισμός συναντά την κατάρρευση του ΕΣΥ
Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν ανέδειξε κάποια «μεταρρύθμιση» ή ένα σχέδιο διάσωσης της δημόσιας υγείας. Ανέδειξε, με τον πιο ωμό τρόπο, το χάσμα εξουσίας, αλαζονείας και κοινωνικής αποσύνδεσης που χαρακτηρίζει σήμερα την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.
Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν ανέδειξε κάποια «μεταρρύθμιση» ή ένα σχέδιο διάσωσης της δημόσιας υγείας. Ανέδειξε, με τον πιο ωμό τρόπο, το χάσμα εξουσίας, αλαζονείας και κοινωνικής αποσύνδεσης που χαρακτηρίζει σήμερα την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.
Η άγρια αντιπαράθεση με τον διευθυντή του νοσοκομείου Παναγιώτης Παπανικολάου δεν ήταν μια «παρεξήγηση». Ήταν η συμπύκνωση μιας πολιτικής που εδώ και χρόνια στραγγαλίζει το ΕΣΥ, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να το παρουσιάσει επικοινωνιακά ως «αναβαθμισμένο».
Ο υπουργός, σε ρόλο πολιτικού διοικητή και όχι θεσμικού εγγυητή της δημόσιας υγείας, δήλωσε προκλητικά ότι «έχω αντίπαλο τον κ. Παπανικολάου» και ότι «στο νοσοκομείο θα έρχομαι όποτε θέλω». Μια φράση που δεν απευθύνεται μόνο στον διευθυντή, αλλά σε γιατρούς, νοσηλευτές και ασθενείς: είμαι εδώ ως εξουσία, όχι ως λογοδοσία.
Απέναντι σε αυτή τη λογική, ο διευθυντής του νοσοκομείου περιέγραψε την πραγματικότητα που η κυβέρνηση συστηματικά αποκρύπτει:
υποστελέχωση, εξάντληση προσωπικού, τμήματα που υπολειτουργούν ή κλείνουν, εφημερίες στα όρια της ασφάλειας, ένα ΕΣΥ που κρατιέται όρθιο μόνο χάρη στο φιλότιμο των εργαζομένων του. Το «θέλεις να μας διαλύσεις» δεν ήταν ύβρις· ήταν πολιτική διαπίστωση.
Και όταν τα λόγια δεν αρκούν, επιστρατεύεται η αστυνομία. Εικόνες έντασης, ΜΑΤ σε νοσοκομειακούς χώρους, υγειονομικοί να αντιμετωπίζονται ως «εσωτερικός εχθρός». Αυτή είναι η υγεία της Νέας Δημοκρατίας: λιγότεροι γιατροί, περισσότερα γκλομπ· λιγότερη φροντίδα, περισσότερη καταστολή.
Οι αναφορές του υπουργού σε «έργα εκατομμυρίων» και αριθμούς προσωπικού δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα:
Γιατί τα νοσοκομεία καταρρέουν στην πράξη, ενώ “ανθούν” μόνο στα δελτία Τύπου;
Γιατί οι υγειονομικοί φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό;
Γιατί οι ασθενείς περιμένουν ώρες ή μέρες για βασική περίθαλψη;
Η σύγκρουση στη Νίκαια δεν ήταν προσωπική. Είναι πολιτική και βαθιά ταξική. Από τη μία, μια ηγεσία που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως κόστος και πεδίο ιδιωτικοποίησης. Από την άλλη, άνθρωποι που υπερασπίζονται το ΕΣΥ ως κοινωνικό αγαθό.
Και όσο ο κ. Γεωργιάδης επιλέγει τον αυταρχισμό αντί της αυτοκριτικής, την επικοινωνία αντί της ουσίας και την αστυνομία αντί των γιατρών, τόσο θα γίνεται ξεκάθαρο ότι το πρόβλημα της δημόσιας υγείας δεν είναι οι “αντίπαλοι” του υπουργού , είναι ο ίδιος και η πολιτική του.
