Ο εορτασμός ξεκινά με την πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης, των τοπικών αρχών και πλήθους πιστών. Η ατμόσφαιρα είναι κατανυκτική, με τον λόγο της Εκκλησίας να εστιάζει στα διαχρονικά μηνύματα των Θεοφανείων: τον αγιασμό της φύσης, την πνευματική αναγέννηση και την ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στον συνάνθρωπο και το περιβάλλον.

Ακολουθεί η λιτάνευση προς το σημείο του Αγιασμού των Υδάτων, κορυφαία στιγμή της ημέρας. Εκεί, με την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στα νερά, αναβιώνει ένα τελετουργικό που στις Σέρρες συνδέεται ιστορικά με το υδάτινο στοιχείο που καθόρισε την οικονομία, την αγροτική ζωή και την ίδια την εξέλιξη της περιοχής. Παρά το τσουχτερό κρύο, νέοι άνθρωποι βουτούν στα παγωμένα νερά, συνεχίζοντας ένα έθιμο που συνδυάζει πίστη, δοκιμασία και προσωπικό τάμα, μέσα σε ένα κλίμα έντονης συγκίνησης και συλλογικής συμμετοχής.

Η εικόνα αυτή, επαναλαμβανόμενη στον χρόνο, δεν αποτελεί απλώς αναπαράσταση ενός εθίμου. Είναι μια δημόσια δήλωση συνέχειας. Από τα χρόνια της Οθωμανικής περιόδου, τις δύσκολες δεκαετίες των πολέμων και της Κατοχής, έως τη σύγχρονη εποχή της κοινωνικής αβεβαιότητας, τα Θεοφάνεια στις Σέρρες λειτουργούν ως σταθερό σημείο αναφοράς. Υπενθυμίζουν ότι, παρά τις αλλαγές και τις κρίσεις, υπάρχουν τελετουργίες που κρατούν ζωντανή την έννοια της κοινότητας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτούν σήμερα τα μηνύματα που εκπέμπει η Εκκλησία μέσα από τον Αγιασμό των Υδάτων. Σε μια εποχή περιβαλλοντικών προκλήσεων και κοινωνικών ανισοτήτων, ο συμβολισμός του αγιασμένου νερού επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη σεβασμού της φύσης, αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής. Στις Σέρρες, όπου το νερό συνδέεται άρρηκτα με την αγροτική παραγωγή και την τοπική οικονομία, ο συμβολισμός αυτός αποκτά ακόμη πιο ουσιαστικό περιεχόμενο.

Τα Θεοφάνεια, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια ετήσια γιορτή. Είναι ένα ζωντανό αφιέρωμα στην ιστορία και την ταυτότητα του τόπου. Μια ημέρα που ενώνει γενιές, γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν και υπενθυμίζει ότι, μέσα από κοινά βιώματα και συμβολισμούς, οι τοπικές κοινωνίες εξακολουθούν να βρίσκουν νόημα, συνοχή και ελπίδα.