Η επιστολή που απέστειλε ο Ευρωπαίος Εισαγγελέας προς την Κομισιόν, με επίκληση του άρθρου 16 του Κανονισμού για την Αιρεσιμότητα του Κράτους Δικαίου, δεν αποτελεί μια απλή θεσμική παρατήρηση. Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την πορεία της χώρας στο πεδίο της δημοκρατίας, της διάκρισης των εξουσιών και της ευρωπαϊκής νομιμότητας.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η τροπολογία Φλωρίδη για τις λεγόμενες «δίκες-εξπρές» πολιτικών προσώπων. Η EPPO χαρακτηρίζει ουσιαστικά τη νομοθετική παρέμβαση «βεβιασμένη», εκτιμώντας ότι δημιουργεί εμπόδια στην αποτελεσματική διερεύνηση υποθέσεων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της  και ειδικά σε υποθέσεις που αφορούν ευρωπαϊκά κονδύλια, όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η ευρωπαϊκή παρέμβαση όμως δεν σταματά εκεί. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επιτίθεται ευθέως και στους χειρισμούς γύρω από την ανανέωση της θητείας τριών Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων στην Ελλάδα, καταγγέλλοντας ότι το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο αρνήθηκε να αναγνωρίσει πλήρως σχετική απόφαση του Κολεγίου της EPPO.

Με άλλα λόγια, η ευρωπαϊκή αρχή που ερευνά οικονομικά εγκλήματα εις βάρος της ΕΕ αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι στην Ελλάδα παρεμποδίζεται η λειτουργία της.

Και αυτό πλέον αποκτά τεράστια σημασία.

Για πρώτη φορά με τόσο επίσημο τρόπο τίθεται θέμα ενεργοποίησης του μηχανισμού αιρεσιμότητας του κράτους δικαίου απέναντι στην Ελλάδα  ενός μηχανισμού που έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πίεσης απέναντι σε χώρες όπως η Ουγγαρία του Όρμπαν και η Πολωνία για ζητήματα δημοκρατικής εκτροπής και παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εξαιρετικά βαριά για τη χώρα. Την ώρα που η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει σταθερότητα και «ευρωπαϊκή κανονικότητα», η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αμφισβητεί δημόσια την ειλικρινή συνεργασία των ελληνικών αρχών με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές: όταν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούν ότι μια κυβέρνηση νομοθετεί με τρόπο που δυσχεραίνει τη διερεύνηση υποθέσεων διαφθοράς, τότε το πρόβλημα παύει να είναι εσωτερικό. Γίνεται ευρωπαϊκό.

Και η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί σε μια πρωτοφανή κατάσταση θεσμικής απομόνωσης, με ανοιχτό πλέον ακόμη και το ενδεχόμενο επιπτώσεων στη χρηματοδότηση και στη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων.