Κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της ακρίβειας, ανακαλύπτει και ένα νέο… pass.
Fuel pass χθες, market pass προχθές, ίσως αύριο κάποιο άλλο επίδομα–ασπιρίνη για να κρυφτεί το πραγματικό πρόβλημα.

Η αλήθεια όμως είναι απλή και καθόλου βολική για το Μαξίμου.

Στα καύσιμα που πληρώνουν οι πολίτες στο πρατήριο, περίπου το 60% της τελικής τιμής είναι φόροι. Με απλά λόγια: αν κάποιος βάλει βενζίνη αξίας 50 ευρώ, σχεδόν τα 30 ευρώ καταλήγουν στο κρατικό ταμείο. Στο κράτος που εμφανίζεται μετά ως… σωτήρας μοιράζοντας επιδόματα.

Έτσι στήνεται το γνωστό κυβερνητικό αφήγημα:πρώτα φορολογούμε βαριά την κοινωνία και μετά επιστρέφουμε ένα μικρό μέρος ως «ενίσχυση», για να παρουσιάζεται ως πολιτική στήριξης των πολιτών.

Αν πράγματι υπήρχε βούληση να μειωθεί το κόστος των καυσίμων, η λύση θα ήταν αυτονόητη: μείωση της φορολογίας στα καύσιμα.
Όχι κουπόνια, όχι επιδόματα, όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και η δίκαιη κατανομή των βαρών δεν αποκαθίστανται με εφαρμογές στο κινητό και ψηφιακά κουπόνια.

Με απλά λόγια:
το fuel pass δεν είναι πολιτική. Είναι επικοινωνιακό τέχνασμα.

Και όσο η κυβέρνηση αποφεύγει να αγγίξει τη βαριά φορολογία των καυσίμων, το μόνο που θα αυξάνεται δεν είναι τα επιδόματα  αλλά η δυσπιστία των πολιτών.