Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή όπου τα γεγονότα μιλούν μόνα τους.
Και η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια διοικητική διαφωνία ή για μια τεχνική διαδικασία ελέγχου επιδοτήσεων. Μιλάμε για μια αλληλουχία γεγονότων που δημιουργεί μια εξαιρετικά σκοτεινή εικόνα γύρω από τη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων και τις πολιτικές ευθύνες που προκύπτουν.

Το έγγραφο του τότε προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ, Γρηγόρη Βάρρα, προς τον τότε υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Μάκη Βορίδη δεν είναι ένα απλό υπηρεσιακό σημείωμα. Είναι μια προειδοποίηση. Μια σαφής ενημέρωση προς την πολιτική ηγεσία για ενδείξεις σοβαρών παρατυπιών στη διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων.

Και όμως, όταν το θέμα επανήλθε στη δημόσια συζήτηση, ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε στη Βουλή ότι «δεν είχε δει» το συγκεκριμένο έγγραφο.

Μόνο που η πραγματικότητα τον διέψευσε.

Το ίδιο το υπουργείο επιβεβαίωσε στη συνέχεια ότι το ενημερωτικό σημείωμα είχε αποσταλεί κανονικά μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και είχε λάβει αριθμό πρωτοκόλλου. Με άλλα λόγια, το έγγραφο όχι μόνο εστάλη αλλά καταγράφηκε επισήμως.

Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Γιατί την ίδια περίοδο η διοίκηση Βάρρα είχε ξεκινήσει μια σειρά αυστηρών ελέγχων για τις δηλώσεις βοσκοτόπων και τις αγροτικές εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν για την κατανομή επιδοτήσεων. Έλεγχοι που απαιτούσαν πλήρη τεκμηρίωση ιδιοκτησίας, τίτλους μεταγραφής, στοιχεία κτηματολογίου και διασταύρωση φορολογικών δεδομένων.

Οι έλεγχοι αυτοί δεν ήταν θεωρητικοί. Έφεραν αποτέλεσμα.

Εντοπίστηκαν περιπτώσεις παραγωγών που δήλωναν χιλιάδες στρέμματα με ενοίκια σχεδόν συμβολικά, ενώ οι επιδοτήσεις που θα λάμβαναν ξεπερνούσαν τις 250.000 ευρώ. Τα στοιχεία διαβιβάστηκαν στις εισαγγελικές αρχές.

Και τότε, ξαφνικά, το σκηνικό αλλάζει.

Ο πρόεδρος του οργανισμού παραιτείται.
Η διοίκηση αντικαθίσταται.
Και το αυστηρό πλαίσιο ελέγχων χαλαρώνει αισθητά.

Η νέα εγκύκλιος που εκδίδεται λίγους μήνες αργότερα μειώνει δραστικά τις απαιτήσεις ελέγχου. Δικαιολογητικά που πριν ήταν υποχρεωτικά γίνονται προαιρετικά. Διασταυρώσεις στοιχείων αφήνονται στη «διακριτική ευχέρεια» των επιτροπών.

Με άλλα λόγια, το σύστημα ελέγχου που είχε αρχίσει να αποκαλύπτει παρατυπίες αποδυναμώνεται.

Και κάπου εδώ η υπόθεση παύει να είναι τεχνική.

Γιατί όταν ένας πρόεδρος οργανισμού ξεκινά αυστηρούς ελέγχους, εντοπίζει παρατυπίες, στέλνει υποθέσεις στη Δικαιοσύνη και λίγες ημέρες αργότερα αποχωρεί, ενώ οι έλεγχοι χαλαρώνουν, τότε το ερώτημα δεν είναι διοικητικό.

Είναι βαθιά πολιτικό.

Ποιος δεν ήθελε αυτούς τους ελέγχους;

Ποιος ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι άρχισαν να αποκαλύπτονται ύποπτες επιδοτήσεις;

Και τελικά, ποιος αποφάσισε ότι το σύστημα έπρεπε να γίνει πιο «ευέλικτο»;

Το Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί να παριστάνει τον ανήξερο παρατηρητή.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών πόρων και βρίσκεται υπό την άμεση εποπτεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Η πολιτική ευθύνη είναι προφανής.

Η υπόθεση αυτή δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο κακοδιοίκησης. Είναι ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ μιας διακυβέρνησης που συχνά εμφανίζεται να γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει , αλλά να θυμάται επιλεκτικά όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το έγγραφο έφτασε στο υπουργείο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι έκανε η πολιτική ηγεσία όταν το διάβασε.

Και μέχρι σήμερα, σε αυτό το ερώτημα, η σιωπή παραμένει εκκωφαντική.