Η ίδρυση του Υπέρ-Ταμείου από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2016 ήταν μια θεσμική παρακαταθήκη με βαρύ ιστορικό αποτύπωμα. Η χώρα δέσμευσε τον δημόσιο πλούτο της για 99 χρόνια, παραχωρώντας τη διαχείριση κρίσιμων υποδομών και περιουσιακών στοιχείων σε έναν φορέα όπου το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει την πλειοψηφία του ελέγχου. Αυτή ήταν η αρχική πράξη: ένα μνημονιακό «συμβόλαιο» που υποθήκευσε το μέλλον της δημόσιας περιουσίας και περιόρισε την εθνική δυνατότητα χάραξης πολιτικής.

Όμως η πραγματική ζημιά αποκαλύφθηκε στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το θεσμικό λάθος του ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε σε εργαλείο μιας πολιτικής που δεν έχει προηγούμενο ως προς την έκταση και την ταχύτητα εκχώρησης του δημόσιου πλούτου. Το Υπέρ-Ταμείο από δεσμευτικό πλαίσιο έγινε μοχλός μιας συστηματικής στρατηγικής παραχώρησης, όπου κάθε υποδομή, κάθε ακίνητο, κάθε πόρος αντιμετωπίζεται ως προς αξιοποίηση «ευκαιρία» – δηλαδή ως φιλέτο προς ιδιωτικό όφελος.

Στη διάρκεια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη:
– επιταχύνθηκαν ιδιωτικοποιήσεις σε νερό, ενέργεια, μαρίνες και ακίνητα,
– οι δομές κοινωνικής λειτουργίας υποβιβάστηκαν σε οικονομικά assets,
– το Υπέρ-Ταμείο έγινε κεντρικός δίαυλος για αναθέσεις και επιχειρηματικές συμφωνίες,
– το κράτος υποχώρησε από τον ρόλο του ως εγγυητή των βασικών αγαθών.

Η Νέα Δημοκρατία δεν αξιοποίησε απλώς αυτό που παρέλαβε. Το μετέτρεψε σε μηχανισμό βαθιάς αναδιάταξης του δημόσιου χώρου υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων. Εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε ένα επικίνδυνο εργαλείο, ο Μητσοτάκης το ανέδειξε σε κεντρικό πυλώνα πολιτικής: στην πιο μακρόπνοη διαδικασία απογύμνωσης του κράτους από τα περιουσιακά του θεμέλια.

Έτσι, το αρχικό θεσμικό έγκλημα εξελίχθηκε σε οργανωμένη λεηλασία. Η Ελλάδα δεν χάνει απλώς περιουσία· χάνει κυριαρχία πάνω στα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να ασκήσει κοινωνική πολιτική, να διασφαλίσει ισονομία, να σχεδιάσει αναπτυξιακές προτεραιότητες. Η ζημιά δεν περιορίζεται στους ισολογισμούς. Διαπερνά τη λειτουργία της δημοκρατίας, τη σχέση κράτους–πολίτη, τη δυνατότητα του δημόσιου να παραμείνει πραγματικά δημόσιο.

Το Υπέρ-Ταμείο συμπυκνώνει τη συνέχεια μιας πολιτικής παραίτησης: η μία κυβέρνηση υπέγραψε τη δέσμευση, η επόμενη τη μετέτρεψε σε στρατηγική εκχώρησης. Και το τίμημα θα το πληρώσουν γενιές που δεν συμμετείχαν ούτε στην απόφαση ούτε στο φαγοπότι.