Ένα μικρό έργο για την αναβάθμιση του γηπέδου της Πεντάπολης, προϋπολογισμού 280.000 ευρώ, στάθηκε αρκετό για να ξεκινήσει στις Σέρρες ένας γνώριμος και μάλλον κουραστικός , πολιτικός διαγωνισμός: ποιος θα εμφανιστεί ως ο «πατέρας» της χρηματοδότησης.

Οι τελευταίες ημέρες συνοδεύτηκαν από αλλεπάλληλες ανακοινώσεις και επικοινωνιακές αναρτήσεις. Οι βουλευτές Σερρών της Νέας Δημοκρατίας, Φωτεινή Αραμπατζή και Τάσος Χατζηβασιλείου, έσπευσαν να παρουσιάσουν την ένταξη της χρηματοδότησης ως αποτέλεσμα «ενεργειών», «παρεμβάσεων» και «προσπαθειών» τους προς το Υπουργείο Αθλητισμού.

Στην πράξη, όμως, πρόκειται για δημόσια χρηματοδότηση μέσω κρατικού προγράμματος που αφορά την κατασκευή, επισκευή και συντήρηση αθλητικών εγκαταστάσεων σε όλη τη χώρα. Δηλαδή, για ένα έργο που υλοποιείται με χρήματα των φορολογουμένων και εντάσσεται σε θεσμικό πλαίσιο του κράτους.

Κι όμως, η πολιτική επικοινωνία που στήνεται γύρω από την υπόθεση θυμίζει παλαιότερες εποχές. Τότε που κάθε μικρή παρέμβαση του κράτους παρουσιαζόταν ως προσωπικό κατόρθωμα του εκάστοτε πολιτικού εκπροσώπου.

Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν ένα γήπεδο πρέπει να αναβαθμιστεί. Προφανώς και πρέπει. Οι τοπικές κοινωνίες έχουν ανάγκη από υποδομές, από χώρους άθλησης, από μικρές αλλά χρήσιμες παρεμβάσεις.

Το ζήτημα είναι άλλο.

Σε έναν νομό που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ανάπτυξης, δημογραφικής συρρίκνωσης και οικονομικής υποχώρησης, η πολιτική συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε επικοινωνιακούς θριάμβους για έργα τέτοιου μεγέθους.

Όταν η δημόσια παρουσία ενός πολιτικού περιορίζεται σε φωτογραφίες γραφείου και σε δελτία τύπου για το αυτονόητο, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο έργο.

Βρίσκεται στο επίπεδο των προσδοκιών που καλλιεργούνται για τον τόπο.

Οι Σέρρες δεν έχουν ανάγκη από διαγωνισμούς πολιτικής πατρότητας.
Έχουν ανάγκη από σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης, πραγματικές επενδύσεις και ουσιαστικές πολιτικές πρωτοβουλίες.

Και κυρίως, έχουν ανάγκη από κάτι ακόμη πιο απλό:Σεβασμό στη νοημοσύνη των πολιτών.

Καθημερινός Παρατηρητής