Δεν ήταν «ιδιώτες». Δεν ήταν «μια κακή στιγμή». Δεν ήταν «μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά τη Δικαιοσύνη».

Ήταν ένα σύστημα. Και το σύστημα αυτό στήθηκε μέσα στο ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι ένα τεχνικό σκάνδαλο χρήσης παράνομου λογισμικού. Είναι μια βαθιά πολιτική υπόθεση, που αποκαλύπτει πώς η εκτελεστική εξουσία, υπό τον Κυριάκο  Μητσοτάκη, μετέτρεψε την ΕΥΠ από θεσμό εθνικής ασφάλειας σε εργαλείο εσωτερικού ελέγχου.

Η απευθείας υπαγωγή της Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στον πρωθυπουργό δεν ήταν διοικητική λεπτομέρεια. Ήταν η αφετηρία. Από εκεί ξεκίνησε η λογική του «επιτελικού κράτους» που στην πράξη σήμαινε συγκέντρωση, έλεγχο και επιτήρηση.

Και όταν οι «νόμιμες επισυνδέσεις» δεν επαρκούσαν, εμφανίστηκε το Predator. Ένα λογισμικό που  όπως ειπώθηκε και στο δικαστήριο , δεν πωλείται σε ιδιώτες για ψυχαγωγικούς λόγους. Κοστίζει εκατομμύρια. Και τέτοια εργαλεία τα χρησιμοποιούν κράτη. Όχι παρέες επιχειρηματιών που θέλουν να κάνουν «σπορ» την παρακολούθηση υπουργών, στρατηγών και πολιτικών αρχηγών.

Το αφήγημα περί «ιδιωτών» δεν είναι απλώς αδύναμο. Είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη των πολιτών. Διότι αν πράγματι επρόκειτο για ιδιώτες, τότε μιλάμε για τη μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση εκβιασμού στην ιστορία της χώρας και θα έπρεπε να έχει κινητοποιηθεί ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός ασφαλείας. Αν δεν ήταν αυτό, τότε απομένει το προφανές: ένα δεξιό παρακρατικό σύστημα που λειτούργησε εντός της καρδιάς της εξουσίας.

Παρακράτος δεν σημαίνει πάντα κουκούλες και σκοτεινά υπόγεια. Στη σύγχρονη εκδοχή του είναι ψηφιακό, θεσμικά καμουφλαρισμένο, με διοικητικές πράξεις και υπογραφές. Είναι ένα δίκτυο επιτήρησης που γνωρίζει, καταγράφει και  όταν χρειάζεται , υπενθυμίζει ότι «ξέρει».

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο της υπόθεσης: όχι μόνο ότι παρακολουθήθηκαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αλλά ότι δημιουργήθηκε μια κουλτούρα φόβου και πειθαρχίας. Μια σιωπηλή προσαρμογή. Ένα μήνυμα προς όλους: κανείς δεν είναι εκτός εμβέλειας.

Η Δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από ακραίες φωνές. Απειλείται όταν η ίδια η εκτελεστική εξουσία εργαλειοποιεί τους μηχανισμούς του κράτους για κομματική θωράκιση. Όταν το κράτος γίνεται κόμμα και το κόμμα γίνεται μηχανισμός επιτήρησης.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι παρελθόν. Είναι δομικό τραύμα της θεσμικής λειτουργίας. Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να κρύβεται πίσω από «ιδιώτες», τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι δεν πρόκειται για ατύχημα, αλλά για συνειδητή επιλογή.

Η Ιστορία έχει δείξει ότι τα παρακρατικά μορφώματα, όποια μορφή κι αν παίρνουν, δεν αντέχουν στο φως. Το ερώτημα είναι αν οι θεσμοί θα σταθούν στο ύψος τους ή αν η σιωπή θα γίνει συνενοχή.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με ένα αόρατο μάτι πάνω από το κεφάλι της κοινωνίας.

Και αυτή η υπόθεση δεν τελειώνει με την καταδίκη τεσσάρων «ιδιωτών».