Στο αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
Η διαγραφή των λεγόμενων «αιώνιων» φοιτητών βαφτίστηκε μεταρρύθμιση. Στην πράξη, όμως, ήταν μια ανώδυνη κίνηση μηδενικού δημοσιονομικού κόστους, φτιαγμένη αποκλειστικά για επικοινωνιακή κατανάλωση. Ένα εύκολο θύμα, χωρίς πολιτικό ρίσκο και χωρίς οικονομικό αποτύπωμα.

Την ίδια στιγμή, εκεί που υπάρχει πραγματικό χρήμα, πραγματική επιβάρυνση και πραγματική σπατάλη, επικρατεί απόλυτη ανοχή. Οι μετακλητοί σύμβουλοι και συνεργάτες πολλαπλασιάζονται με ρυθμούς που θυμίζουν γεωμετρική πρόοδο, διογκώνοντας το μισθολογικό κόστος και μετατρέποντας το «επιτελικό κράτος» σε μηχανισμό κομματικής αναπαραγωγής.

Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο:
χτυπάς εκεί που δεν κοστίζει τίποτα για να δείξεις «αποφασιστικότητα» και μοιράζεις θέσεις, μισθούς και ρόλους εκεί που εξασφαλίζεται η εσωτερική πειθαρχία και η πολιτική επιβίωση.

Έτσι, όσοι ζουν από το δημόσιο χρήμα εμφανίζονται ως μεταρρυθμιστές, ενώ όσοι δεν επιβάρυναν ούτε κατά ένα ευρώ τον προϋπολογισμό παρουσιάζονται ως πρόβλημα.
Δεν πρόκειται για εξορθολογισμό. Πρόκειται για αντιστροφή της πραγματικότητας.Στην τελική, το κράτος δεν «νοικοκυρεύεται».