Ο αυλοκόλακας είναι το πιο χρήσιμο πτηνό στους κήπους της εξουσίας. Πετά χαμηλά, κελαηδά πάντα ευχάριστα για τα αυτιά των ισχυρών και εξαφανίζεται μόλις εμφανιστεί η αλήθεια.

Δεν ενοχλεί. Δεν αμφισβητεί. Δεν σκέφτεται δυνατά.
Απλώς επιβεβαιώνει ότι «όλα βαίνουν καλώς».

Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτό το άνετο περιβάλλον χειροκροτητών, η πραγματικότητα μένει συχνά έξω από την πόρτα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά της ιστορίας.
Οι αυλοκόλακες δεν φυτρώνουν μόνοι τους. Κάποιοι τους επιλέγουν. Κάποιοι τους χρειάζονται.

Γιατί ένας ηγέτης που έχει αυτοπεποίθηση αναζητά ανθρώπους που θα του πουν την αλήθεια.
Εκείνος όμως που περιβάλλεται αποκλειστικά από χειροκροτητές συνήθως το κάνει για άλλους λόγους: από ανασφάλεια, από ανικανότητα επιλογής ή επειδή δεν αντλεχει την κριτική και που τον οδηγεί να προτιμά την κολακεία από την πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι δημιουργούνται αυλές.

Το παράδοξο όμως είναι άλλο:σε μια μικρή κοινωνία, όλοι γνωρίζουν ποιος λέει την αλήθεια και ποιος απλώς… κελαηδά.

Και οι αυλοκόλακες των Σερρών, δυστυχώς, φαίνεται πως είναι είδος σε αφθονία.

Γράφει ο Παρατηρητικός