Και αυτό δεν είναι άλλο από… το δικαίωμα του υπουργού να απολαμβάνει ανενόχλητος το σνακ του.

Γιατί εντάξει, να σε παρακολουθεί το κράτος ,συμβαίνουν αυτά.
Να καταγράφονται συνομιλίες , ατυχίες της εποχής.
Να ανοίγουν φάκελοι , λεπτομέρειες.

Αλλά να σε βιντεοσκοπούν την ώρα που μασουλάς κρακεράκια στη Βουλή;
Ε, όχι. Εκεί ξεπερνιούνται οι κόκκινες γραμμές της Δημοκρατίας.

Εκεί ξυπνάει η ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα.
Εκεί θυμόμαστε τα δικαιώματα.
Εκεί υπάρχει… θεσμική προσβολή.

Διότι, ας είμαστε σοβαροί:άλλο να παραβιάζεται η ιδιωτικότητα σου στο τηλέφωνο και άλλο να απειλείται η αξιοπρέπεια του… κριτσανίσματος.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μέτρο της πολιτικής μας ζωής:
όχι τι συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες της εξουσίας,
αλλά τι καταγράφεται μπροστά στις κάμερες.

Γιατί στην Ελλάδα του 2026,δεν σε ενοχλεί αν σε ακούνε.Σε ενοχλεί αν σε βλέπουν… να τρως.