Γιατί όταν οι υποθέσεις αρχίζουν να στοιβάζονται  ,υποκλοπές, σκιές σε δημόσιο χρήμα, περίεργες διαδρομές εξουσίας και ένα σύστημα που θυμίζει περισσότερο κλειστό κύκλωμα παρά διακυβέρνηση , τότε δεν μιλάμε για «αφήγημα». Μιλάμε για πραγματικότητα που βαραίνει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ένας πρωθυπουργός χωρίς μνήμη. Ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει πολιτική φθορά που ξεκινά ως ψίθυρος και γίνεται κύμα. Το έχει δει. Το έχει ζήσει. Το έχει πληρώσει το πολιτικό του περιβάλλον στο παρελθόν. Και ακριβώς γι’ αυτό, σήμερα, η σιωπή δεν είναι επιλογή ,είναι ένδειξη αδυναμίας.

Το πρόβλημα δεν είναι πια οι καταγγελίες. Είναι η συσσώρευση. Είναι η αίσθηση μιας εξουσίας που δεν ελέγχεται, που δεν λογοδοτεί, που θεωρεί ότι μπορεί να διαχειρίζεται τα πάντα , ακόμη και τη νοημοσύνη των πολιτών.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό αδιέξοδο:Δεν μπορείς να επικαλείσαι «βρώμικα σχέδια» όταν οι σκιές γεννιούνται μέσα στο ίδιο σου το σύστημα. Δεν μπορείς να μιλάς για διώξεις, όταν η φθορά προκύπτει από επιλογές και πρόσωπα που εσύ ο ίδιος ανέδειξες.

Το «βρώμικο 2026» δεν θα είναι αφήγημα.
Θα είναι, αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, το πολιτικό αποτέλεσμα μιας διακυβέρνησης που πίστεψε ότι είναι άτρωτη.

Και τότε, δεν θα γελά μόνο η κοινωνία.
Θα καταρρεύσει το ίδιο το επιχείρημα της «κανονικότητας» που τόσο επιμελώς χτίστηκε.

Και όταν καταρρεύσει αυτό, δεν μένει τίποτα όρθιο.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος