Τραγική ειρωνεία: Ο Κλεομένης που κρατούσε πανό για τον Άλκη, έγινε κι αυτός θύμα της ίδιας βίας
Μια φωτογραφία από το 2022, που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο, συμπυκνώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την τραγωδία της οπαδικής βίας στην Ελλάδα.
Μια φωτογραφία από το 2022, που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο, συμπυκνώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την τραγωδία της οπαδικής βίας στην Ελλάδα.
Στη φωτογραφία, ένας μαθητής Λυκείου στέκεται ανάμεσα στους συμμαθητές του κρατώντας ένα πανό κατά της οπαδικής βίας, μετά τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη. Ο νεαρός φορά μπλούζα του ΠΑΟΚ, ενώ το πανό είναι αφιερωμένο στον Άλκη, τον φίλαθλο του Άρη που δολοφονήθηκε άγρια το 2022.
Ο μαθητής αυτός είναι ο Κλεομένης, ο 20χρονος που λίγα χρόνια αργότερα θα χάσει τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, θύμα μιας ακόμη πράξης τυφλής βίας.
Τη φωτογραφία έφερε στο φως ο καθηγητής του στο σχολείο των Συκεών, Γιάννης Λαθήρας, ο οποίος ανήρτησε τη στιγμή εκείνη με λόγια που αποτυπώνουν το σοκ και τη θλίψη όσων τον γνώριζαν.
«Τι τραγικό παιχνίδι της μοίρας ήταν αυτό; Το παιδί με τα χρώματα του ΠΑΟΚ που κρατά το πανό για τον Άλκη του ΑΡΗ είναι ο Κλεομένης», έγραψε ο καθηγητής του, θυμίζοντας πως ο νεαρός ήταν μαθητής στο 1ο Γυμνάσιο Συκεών και αγαπητός σε όσους τον γνώρισαν.
Η είδηση της δολοφονίας του προκάλεσε κύμα συγκίνησης στο σχολικό περιβάλλον και στην τοπική κοινωνία. Στην κηδεία του, όπως περιγράφουν όσοι βρέθηκαν εκεί, επικράτησε μια ατμόσφαιρα βαθιάς οδύνης, που πολλοί παρομοίασαν με σκηνές αρχαίας τραγωδίας.
«Αβάσταχτος ο πόνος των συγγενών, των φίλων, των δασκάλων του. Κόσμος αμέτρητος», σημειώνει ο καθηγητής του, για να καταλήξει με μια φράση που συμπυκνώνει τον φόβο μιας ολόκληρης κοινωνίας:«Πολύ φοβάμαι ότι ούτε ο Κλέο θα είναι ο τελευταίος».
Η φωτογραφία αυτή, με τον νεαρό μαθητή να κρατά ένα μήνυμα κατά της βίας, μετατρέπεται σήμερα σε ένα οδυνηρό σύμβολο. Ένα παιδί που ζητούσε να σταματήσει ο κύκλος του αίματος, βρέθηκε λίγα χρόνια αργότερα να γίνεται το επόμενο θύμα του.
Και μαζί με τον πόνο, επανέρχεται το ίδιο ερώτημα που συνοδεύει κάθε τέτοια τραγωδία:
Πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να χαθούν για να τελειώσει αυτή η παράνοια;
