Παρά τις άστατες καιρικές συνθήκες, οι σύλλογοι της πόλης δεν πτοήθηκαν. Έστησαν τα μαγκάλια τους, άναψαν τα κάρβουνα και γέμισαν την ατμόσφαιρα με τη γνώριμη μυρωδιά της τσίκνας, στέλνοντας το μήνυμα πως το έθιμο δεν σβήνει εύκολα.

Από νωρίς το πρωί, πολιτιστικοί και τοπικοί σύλλογοι πήραν θέση , στήνοντας πρόχειρες ψησταριές κάτω από τέντες και ομπρέλες. Η βροχή έπεφτε κατά διαστήματα, όμως το κέφι παρέμενε αμείωτο. Κρέατα ψήνονταν ασταμάτητα πάνω από τα μαγκάλια, σουβλάκια και λουκάνικα μοιράζονταν στον κόσμο, ενώ η μουσική και τα πειράγματα έδιναν τον τόνο της ημέρας.

Οι περαστικοί σταματούσαν για ένα κέρασμα, αντάλλασσαν ευχές. Μικροί και μεγάλοι έγιναν μια παρέα, αποδεικνύοντας πως η Τσικνοπέμπτη δεν είναι απλώς μια ημέρα αφιερωμένη στο φαγητό, αλλά μια ζωντανή έκφραση συλλογικότητας και παράδοσης.