Η δυσωδία του σκανδάλου των υποκλοπών δεν κρύβεται πια. Ξεχείλισε.

Η πρόσφατη δικαστική απόφαση που επέβαλε συνολικά 126 χρόνια ποινών , με 8 εκτιτέα , στους κατηγορούμενους που προμήθευαν τα εργαλεία του ψηφιακού χαφιεδισμού, επιβεβαιώνει ότι η υπόθεση Predator δεν ήταν μια «ιδιωτική ιστορία» όπως επίμονα υποστήριζε η κυβέρνηση.

Ήταν ένα πολιτικό σκάνδαλο μεγατόνων.

Και όμως, μέσα σε αυτή την υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα, συμβαίνει το εξής παράδοξο:
καταδικάζονται εκείνοι που πουλούσαν τα εργαλεία των υποκλοπών, αλλά παραμένουν στο απυρόβλητο όσοι έστησαν και αξιοποίησαν τον μηχανισμό παρακολούθησης.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: Αν αυτοί που εμπορεύονταν τα λογισμικά, τα εξαρτήματα και τα τεχνικά μέσα των παρακολουθήσεων καταδικάστηκαν σε 126 χρόνια φυλάκισης, τότε εκείνοι που πραγματοποίησαν τις υποκλοπές , που παρακολουθούσαν υπουργούς, αρχηγούς ενόπλων δυνάμεων, πολιτικούς αρχηγούς και δημοσιογράφους, σε πόσα χρόνια θα έπρεπε να καταδικαστούν;

Στη διάρκεια της δίκης αποδείχθηκε η διασύνδεση των καταδικασθέντων με την ΕΥΠ, η οποία την περίοδο εκείνη τελούσε υπό την άμεση εποπτεία του γραφείου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παρά τα στοιχεία, όμως, το κυβερνητικό αφήγημα παραμένει το ίδιο:Η κυβέρνηση «δεν γνώριζε».Και όλη η υπόθεση είναι «έργο ιδιωτών».

Μόνο που η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει αυτή την εκδοχή.

Ο Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτής της Intellexa , εταιρείας που εμπορευόταν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, δήλωσε ξεκάθαρα ότι η τεχνολογία της εταιρείας του παρέχεται μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου.

Κάπου εδώ, το κυβερνητικό αφήγημα αρχίζει να θυμίζει περισσότερο πολιτικό θέατρο σκιών.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ηγεσία της Δικαιοσύνης είχε ήδη σπεύσει να αποφανθεί ότι δεν υπήρξε καμία κρατική εμπλοκή στο σκάνδαλο.

Οι υποκλοπές έγιναν.
Οι παρακολουθήσεις καταγράφηκαν.
Οι στόχοι ήταν δεκάδες πολιτικά και θεσμικά πρόσωπα.

Αλλά  κατά το πόρισμα , κανένα κράτος δεν τις έκανε.

Μια εξήγηση που θα μπορούσε να σταθεί μόνο σε μια χώρα όπου η πολιτική ευθύνη έχει πλέον μετατραπεί σε θεσμικό ανέκδοτο.

Γιατί η ουσία είναι μία:Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν αποκάλυψε απλώς έναν μηχανισμό παρακολουθήσεων.

Αποκάλυψε ένα σύστημα εξουσίας που λειτουργεί με αλαζονεία, συγκάλυψη και θεσμική ασυλία.

Και κάπως έτσι η περιβόητη κυβερνητική «αριστεία» κατέληξε να γίνει συνώνυμο ενός πολιτικού καθεστώτος όπου η εξουσία πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα  και να μην λογοδοτεί για τίποτα.

Κάποτε ένα παιδί φώναξε ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Σήμερα η πραγματικότητα λέει κάτι ακόμη πιο απλό:

Ούτε “Μωυσής”.
Ούτε “Ηρακλής”.

Στην ιστορία αυτής της υπόθεσης, το όνομα που μένει είναι ένα:

Κοριάκος.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής