Η πραγματικότητα είναι απλή και δύσκολα αμφισβητήσιμη: οι επιβαρύνσεις που καταγράφονται μέσω των λογαριασμών ρεύματος, από τέλη καθαριότητας και φωτισμού έως δημοτικό φόρο και ΤΑΠ, διαμορφώνουν ένα συνολικό ποσό που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά τον βασικό φόρο ακίνητης περιουσίας. Με άλλα λόγια, ο δημότης της Ηράκλειας καλείται να πληρώσει στον Δήμο περισσότερα από ό,τι στο κράτος για το ίδιο του το σπίτι.

Κι εδώ ακριβώς ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα: τι λαμβάνει σε αντάλλαγμα; Διότι τα δημοτικά τέλη δεν είναι ή δεν θα έπρεπε να είναι  ένας ακόμη φόρος. Έχουν θεσπιστεί ως ανταποδοτικά, συνδεδεμένα με συγκεκριμένες υπηρεσίες και μετρήσιμα αποτελέσματα στην καθημερινότητα. Όταν όμως το ύψος τους ξεφεύγει από κάθε αναλογία, τότε η συζήτηση δεν είναι τεχνική αλλά βαθιά πολιτική.

Η διοίκηση Κοτσακιαχίδη, που ανέλαβε με σημαία την ορθολογική διαχείριση και τη βελτίωση της καθημερινότητας, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αριθμούς ή γενικόλογες αναφορές. Γιατί όταν ένας αγροτικός δήμος, με πιεσμένα εισοδήματα και περιορισμένες οικονομικές αντοχές, εμφανίζεται ως παράδειγμα υπερβολικής επιβάρυνσης σε εθνικό επίπεδο, τότε δεν πρόκειται για συγκυρία αλλά για αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών.

Και όμως, απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, η στάση της δημοτικής αρχής παραμένει αμήχανη έως και σιωπηλή. Καμία σαφής εξήγηση για το πώς διαμορφώθηκαν τα τέλη, καμία ουσιαστική τοποθέτηση για το αν και πώς θα επανεξεταστούν, καμία ανάληψη ευθύνης για το γεγονός ότι οι δημότες της Ηράκλειας πληρώνουν σήμερα ένα κόστος δυσανάλογο με τις υπηρεσίες που λαμβάνουν.

Η καθημερινότητα, άλλωστε, δεν “μακιγιάρεται”. Οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά τι πληρώνουν και τι παίρνουν. Και όταν το ισοζύγιο αυτό γέρνει σταθερά εις βάρος τους, τότε τα δημοτικά τέλη παύουν να είναι ανταποδοτικά και μετατρέπονται σε μια μόνιμη, βαριά επιβάρυνση.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς λογιστικό. Είναι ζήτημα πολιτικής ευθύνης και λογοδοσίας. Γιατί όταν ο Δήμος γίνεται πιο “ακριβός” από το κράτος και αυτό συμβαίνει χωρίς εξηγήσεις και χωρίς διορθωτικές κινήσεις, τότε η σιωπή δεν μπορεί να εκληφθεί ως ουδετερότητα. Αντιθέτως, εντείνει το πρόβλημα και επιβεβαιώνει την απόσταση ανάμεσα στη διοίκηση και την κοινωνία.

Σε μια περίοδο όπου κάθε ευρώ μετρά, η Ηράκλεια δεν μπορεί να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Και όσο η πραγματικότητα αυτή παραμένει χωρίς απαντήσεις, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι τα δημοτικά τέλη δεν εξυπηρετούν πλέον τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκαν, αλλά λειτουργούν ως ένα επιπλέον βάρος που οι δημότες καλούνται να σηκώσουν μόνοι τους.

Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν τα στοιχεία εκθέτουν τον Δήμο.
Το ερώτημα είναι αν η δημοτική αρχή είναι διατεθειμένη να δώσει απαντήσεις.

Δείτε το βίντεο και καταλάβετε γιατί κάτι δεν πάει καλά ( 3.05)