Κατά την επικρατέστερη εκδοχή, η ονομασία Λαϊλιάς προήλθε από παραφθορά τουρκικής λέξης (γιαϊλιάς ή γιαϊλάς) που σήμαινε την εξοχή, τον τόπο αναψυχής ή παραθερισμού (το δάσος των Σερρών αποτελούσε άλλοτε θέρετρο των Τούρκων).
 

Πάντως, πιθανολογείται ετυμολογική συσχέτιση του Λαϊλιά και με τον Προφήτη Ηλία, τον κύριο της βροχής, των βροντών και των κεραυνών, ο οποίος τιμάται στα ξωκλήσια που είναι διεσπαρμένα στα ψηλώματα, στις κορυφές λόφων και βουνών της πατρίδας μας.

Ο Λαϊλιάς στο πέρασμα του χρόνου

Η περιοχή του Λαϊλιά κατοικήθηκε από τους Προϊστορικούς Χρόνους.

Ο τούρκος περιηγητής Εβλιά (Εβλιγιά) Τσελεμπή, ο οποίος επισκέφθηκε το Λαϊλιά το 17ο αιώνα, εξυμνεί τις φυσικές ομορφιές και το κλίμα της περιοχής, ενώ αναφέρεται στις κτιριακές εγκαταστάσεις που υπήρχαν εκεί προς εξυπηρέτηση των χιλιάδων παραθεριστών.

Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου οι Σερραίοι συνήθιζαν να ανταμώνουν στο οργανωμένο θέρετρο που υπήρχε στο δάσος του Λαϊλιά.

Η φυσιογνωμία του Λαϊλιά

Πανύψηλα δέντρα, απόκρημνες χαράδρες και τεράστιοι βράχοι συνθέτουν την εικόνα της περιοχής του Λαϊλιά, όπου το κλίμα είναι υπέρυγρο, με δριμύ χειμώνα.

Τον επισκέπτη του δάσους του Λαϊλιά εντυπωσιάζουν η πλούσια χλωρίδα (εκατοντάδες φυτικά είδη, ορισμένα σπάνια) και πανίδα του (θηλαστικά, πτηνά, ερπετά, αμφίβια).