Ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων προσεγγίζει πλέον τις 895.000, καταγράφοντας αύξηση 16,4% σε σχέση με τον Οκτώβριο. Σε ετήσια βάση εμφανίζεται μείωση κατά περίπου 68.000 άτομα (-7,1%), μια στατιστική εικόνα που, ωστόσο, δεν αναιρεί τη σκληρή πραγματικότητα της μαζικής επισφάλειας και της αδυναμίας σταθερής απασχόλησης.
ΔΥΠΑ και ΕΛΣΤΑΤ: δύο αριθμοί, δύο αφηγήματα
Την ίδια περίοδο, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε λιγότερους από 400.000 ανέργους το γ’ τρίμηνο του 2025 και 411.000 τον Οκτώβριο, δηλαδή λιγότερους από τους μισούς σε σχέση με τα μητρώα της ΔΥΠΑ.
Η χρόνια απόκλιση ανάμεσα στις δύο μετρήσεις δεν αποτελεί απλώς τεχνικό ζήτημα. Αντίθετα, αναδεικνύει το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: ποια ανεργία αποτυπώνει την πραγματική κοινωνική συνθήκη και ποια εξυπηρετεί επικοινωνιακές ανάγκες;
Σύμφωνα με ανάλυση της Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ), αν ως βάση ληφθούν τα στοιχεία της ΔΥΠΑ και γίνει αναγωγή στο σύνολο του εργατικού δυναμικού (περίπου 4,38 εκατ. άτομα), η πραγματική ανεργία τον Νοέμβριο ανέρχεται στο 20,37%, αυξημένη σχεδόν κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε έναν μήνα.
Γυναικεία ανεργία και μακροχρόνιος αποκλεισμός
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εκτίναξη της ανεργίας των γυναικών, με σχεδόν 70.000 νέες άνεργες να προστίθενται σε έναν μόλις μήνα. Ο συνολικός αριθμός των άνεργων γυναικών φτάνει τις 578.000, αντιστοιχώντας στο 65% του συνόλου των ανέργων.
Παράλληλα, η μακροχρόνια ανεργία παραμένει δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής αγοράς εργασίας. Περίπου 420.000 άνεργοι, σχεδόν 1 στους 2, παραμένουν εκτός εργασίας για διάστημα άνω των 12 μηνών, εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο φτωχοποίησης, ανασφάλειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Η ανακύκλωση της σεζόν
Η πλειονότητα των νέων ανέργων προέρχεται από τους κλάδους της εστίασης και των καταλυμάτων – τους ίδιους κλάδους που λίγους μήνες νωρίτερα εμφανίζονταν ως «ατμομηχανές απασχόλησης».
Οι εποχικοί εργαζόμενοι προσλαμβάνονται μαζικά την άνοιξη και απολύονται σταδιακά από τα τέλη του καλοκαιριού. Δεν είναι τυχαίο ότι το ισοζύγιο προσλήψεων–απολύσεων έγινε αρνητικό ήδη από τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2025. Τα «ρεκόρ προσλήψεων» του β’ τριμήνου φουσκώνουν προσωρινά τους δείκτες, για να ακολουθήσει το αναπόφευκτο ξεσκαρτάρισμα.
Έτσι διαιωνίζεται το φαινόμενο των «εργαζομένων-ανέργων», ανθρώπων που εργάζονται λίγους μήνες τον χρόνο και επανέρχονται διαρκώς στα μητρώα ανεργίας, χωρίς προοπτική σταθερότητας.
Ανεργία χωρίς κοινωνική προστασία
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο της επιδότησης. Σύμφωνα με τη ΔΥΠΑ, μόλις το 17,4% των ανέργων λαμβάνει κάποιο επίδομα. Με άλλα λόγια, πάνω από το 80% των ανέργων παραμένει χωρίς ουσιαστικό δίχτυ προστασίας, σε μια περίοδο υψηλής ακρίβειας και γενικευμένης ανασφάλειας.
Νέοι εκτός αγοράς εργασίας
Η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή καταγράφει ότι η συνολική συμμετοχή στην αγορά εργασίας ανέρχεται στο 61,3%, παραμένοντας αισθητά χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ (66%).
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η μείωση της συμμετοχής των νέων 15–29 ετών, στοιχείο που υποδηλώνει απογοήτευση, μετανάστευση ή αδυναμία ένταξης σε αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας.
Το ουσιαστικό διακύβευμα
Πίσω από τους δείκτες και τις κυβερνητικές διακηρύξεις, αποκαλύπτεται ένα μοντέλο ανάπτυξης που δεν δημιουργεί σταθερές θέσεις εργασίας, αλλά ανακυκλώνει ανθρώπους σε καθεστώς επισφάλειας.
Η ανεργία μειώνεται στα χαρτιά, αλλά επιστρέφει μαζικά με το τέλος της σεζόν, πλήττοντας κυρίως γυναίκες και νέους.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο «βελτιώνονται» οι δείκτες, αλλά αν η εργασία στην Ελλάδα αποκτά ξανά προοπτική, δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Και σε αυτό το ερώτημα, οι αριθμοί του Νοεμβρίου δίνουν μια εξαιρετικά ανησυχητική απάντηση.
