Η εισαγγελική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη και οφείλουμε να σεβαστούμε τη διαδικασία. Όμως η πολιτική ευθύνη δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί μια δικογραφία. Αρχίζει από τη στιγμή που το κράτος γνωρίζει ότι οι φυλακές λειτουργούν στα όρια της κατάρρευσης και δεν πράττει τα αναγκαία.

Οι καταγγελίες για υπερπληθυσμό, ελλείψεις προσωπικού, ανεπαρκή ιατρική φροντίδα και υποστελέχωση δεν είναι καινούργιες. Είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Το ίδιο και οι προειδοποιήσεις συνδικαλιστών, δικηγορικών συλλόγων και θεσμικών φορέων. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε.

Κι όμως, το υπουργείο Δικαιοσύνης και ο Γιώργος Φλωρίδης εμφανίζονται για ακόμη μία φορά θεατές των εξελίξεων. Η πολιτική ηγεσία επιλέγει να μιλά για μεταρρυθμίσεις, αυστηροποίηση ποινών και επικοινωνιακές εξαγγελίες, την ώρα που οι ίδιες οι φυλακές αποκαλύπτουν καθημερινά την πλήρη αποτυχία του σωφρονιστικού συστήματος.

Γιατί ποιος σωφρονισμός μπορεί να υπάρξει όταν οι φυλακές μετατρέπονται σε αποθήκες ανθρώπων;

Ποια επανένταξη μπορεί να επιτευχθεί όταν οι κρατούμενοι στοιβάζονται σε χώρους που έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια χωρητικότητάς τους;

Ποιο κράτος δικαίου υπηρετείται όταν η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας αποτελεί πολυτέλεια;

Η υπόθεση των φυλακών Πατρών επαναφέρει αναπόφευκτα στη μνήμη μια άλλη σκοτεινή σελίδα. Τη Νιγρίτα.

Οι φυλακές Νιγρίτας έχουν χαραχθεί στη συλλογική μνήμη ως ένα σύμβολο των παθογενειών του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ένα σύστημα που διαχρονικά αντιμετώπισε τους κρατούμενους όχι ως ανθρώπους που εκτίουν ποινές, αλλά ως πολίτες χωρίς δικαιώματα.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι υπουργοί αλλάζουν, αλλά οι εικόνες παραμένουν ίδιες. Υποστελέχωση. Εγκατάλειψη. Υπερπληθυσμός. Ανύπαρκτη ψυχιατρική και υγειονομική υποστήριξη. Ένα διαρκές καθεστώς υποβάθμισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ευθύνη του Γιώργου Φλωρίδη.

Όχι γιατί ευθύνεται προσωπικά για κάθε θάνατο που διερευνάται. Αυτό είναι έργο της Δικαιοσύνης να το κρίνει.

Αλλά γιατί είναι ο πολιτικός προϊστάμενος ενός συστήματος που καταρρέει μπροστά στα μάτια όλων.

Όταν οκτώ άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους μέσα σε λίγες εβδομάδες σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς πέθαναν. Το ερώτημα είναι πώς επέτρεψε το κράτος να δημιουργηθούν οι συνθήκες που καθιστούν μια τέτοια τραγωδία δυνατή.

Σε μια δημοκρατία, η ποινή που επιβάλλει η Δικαιοσύνη είναι η στέρηση της ελευθερίας. Όχι η στέρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όχι η έκθεση σε συνθήκες που μπορεί να θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή.

Οι νεκροί των φυλακών Πατρών δεν είναι απλώς μια στατιστική. Είναι μια κραυγή αποτυχίας ενός κράτους που θυμάται τις φυλακές μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία.

Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να σιωπά, τόσο η σιωπή αυτή μετατρέπεται σε ομολογία πολιτικής αποτυχίας.