Τους μεταμορφώνει σε τόπους πρόσφορους για αστροπαρατηρήσεις και για ξεναγήσεις κάτω από το αχνό φως των αστεριών, προσφέροντας μια διαφορετική εμπειρία σε όσους αποφασίσουν να τους επισκεφτούν μετά τη δύση του ηλίου και έως τα μεσάνυχτα.

Και μπορεί εκ πρώτης όψεως ο 29 ετών θεσμός να μοιάζει με μια εναλλακτική πρόταση προσέλκυσης επισκεπτών, ένα «ξεφύλλισμα» της ιστορίας του· ωστόσο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνο επειδή ο αναγνώστης θα εντοπίσει ευτράπελα, αλλά και γιατί στην πορεία του έχουν αποτυπωθεί πολλά από τα ίχνη που ακολούθησε η Ελλάδα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Εν χορδαίς και οργάνοις, ο θεσμός της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου ξεκίνησε τη φιλόδοξη πορεία του έχοντας ως κορωνίδα του —τι άλλο;— την επίσκεψη στην Ακρόπολη κάτω από το φως του ολόγιομου φεγγαριού. Δημοφιλείς καλλιτέχνες κλήθηκαν για συναυλίες, οργανώθηκαν ρεσιτάλ κλασικής μουσικής, ξεναγήσεις, διαλέξεις σε μεγάλους ή μικρότερους αρχαιολογικούς χώρους. Και το δειλό ξεκίνημα δεν άργησε να γίνει μια δυναμική κούρσα, καθώς ολοένα και μεγαλύτερα ονόματα εκδήλωναν ενδιαφέρον να δώσουν το «παρών» σε κάποιον χώρο, ενώ και οι αρχαιοφύλακες στήριζαν επίσης την προσπάθεια. Όλα αυτά, βεβαίως, με δεδομένο ότι καλλιτέχνες και εργαζόμενοι αμείβονταν για τη συμμετοχή τους.

Πρόκειται για την εποχή που η αναμονή στα Προπύλαια ξεπερνούσε τη μία ώρα, με χιλιάδες ανθρώπους να περιμένουν ασφυκτικά στρiμωγμένοι στη μνημειακή μαρμάρινη κλίμακα, με αποτέλεσμα πολλοί να λιποθυμούν κι άλλοι να πέφτουν θύματα επιτήδειων που έβρισκαν πρόσφορο έδαφος μέσα στην πολυκοσμία για να αφαιρέσουν πορτοφόλια και κινητά τηλέφωνα. Η ολισθηρή, ανηφορική και ανώμαλη επιφάνεια του Ιερού Βράχου, δε, σε συνδυασμό με το σκοτάδι που επιβαλλόταν ώστε να φαίνεται το φεγγάρι, ευνοούσαν τους μικροτραυματισμούς.