Όπως δήλωσε ο πρόεδρος, η εκδίκαση των συγκεκριμένων κατηγοριών αναβάλλεται έως ότου καταστεί αμετάκλητη η απόφαση για τον κατηγορούμενο που έχει ήδη καταδικαστεί ως φυσικός αυτουργός της δολοφονίας.

Μετά την εξέλιξη αυτή, το δικαστήριο θα προχωρήσει στην εκδίκαση των κατηγοριών που αφορούν την εγκληματική οργάνωση, την έκρηξη και την απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος 17 αστυνομικών, εξαιρώντας προς το παρόν όσα συνδέονται άμεσα με τη δολοφονία του 31χρονου αστυνομικού.

Συγκλονιστική κατάθεση της μητέρας του Γιώργου Λυγγερίδη

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου, στο βήμα του μάρτυρα ανέβηκε η μητέρα του Γιώργου Λυγγερίδη, Ευγενία Στράτου, η οποία κατέθεσε εμφανώς συγκλονισμένη, περιγράφοντας με δραματικό τρόπο τα γεγονότα της φονικής επίθεσης.

«Πήγαν οργανωμένα για να σκοτώσουν αστυνομικούς. Ήταν στρατιωτικό χτύπημα, με πάρα πολύ οπλισμό και στρατηγική. Χτυπούσαν τη διμοιρία από μπροστά και από το πλάι», ανέφερε, τονίζοντας ότι οι κατηγορούμενοι δεν ενήργησαν τυχαία, αλλά με σχέδιο και αποφασιστικότητα.

«Σκότωσαν χωρίς αιτία. Άνθρωποι που δεν εισφέρουν τίποτα σε αυτήν την κοινωνία σκότωσαν το δικό μου το παιδί. Είναι εγκληματίες, δεν είναι τυχαία άτομα», είπε με λυγμούς, κάνοντας λόγο για οργανωμένη έξοδο από το γήπεδο, οικονομική υποστήριξη και γνώση κατασκευής εκρηκτικών.

«Ήταν κανονικός πόλεμος»

Αναφερόμενη στον τραυματισμό του γιου της, η μητέρα του αστυνομικού περιέγραψε σκηνές ακραίας βίας:
«Ήταν ευθεία βολή στο πόδι του Γιώργου. Ο όγκος των πυρομαχικών ήταν τεράστιος, ήταν κανονικός πόλεμος. Όταν χτυπήθηκε, έμεινε όρθιος κρατώντας την ασπίδα του».

Όπως κατέθεσε, οι συνάδελφοί του τον έριξαν στο έδαφος για να του προσφέρουν πρώτες βοήθειες, ενώ οι επιτιθέμενοι συνέχισαν τις ρίψεις, ακόμη και με μολότοφ. «Ήξεραν τι έκαναν. Έκαψαν τα ρούχα τους, τα σκουφιά τους, για να εξαφανίσουν τα ίχνη τους», σημείωσε.

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά της στις τελευταίες ημέρες του γιου της στο νοσοκομείο:
«Όταν χτυπήθηκε από τη φωτοβολίδα, έχασε πολύ αίμα, έκανε πίδακα. Η ναυτική φωτοβολίδα δεν σβήνει με τίποτα, έκαψε μέσα το πόδι του. Το ότι άντεξε τόσες μέρες ήταν επειδή οι συνάδελφοί του ήταν συνεχώς από πάνω του».

Η κατάθεσή της κορυφώθηκε με την περιγραφή της στιγμής του αποχαιρετισμού:
«Στις 27 Δεκεμβρίου, μία ημέρα μετά τα γενέθλιά του, μας είπαν να πάμε να τον χαιρετήσουμε. Εκεί, οι συνάδελφοί του τον αγκάλιασαν και τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο…».