Η δημογραφική κατάρρευση στις Σέρρες δεν είναι πλέον μια προειδοποίηση. Είναι μια σκληρή, παρούσα πραγματικότητα με τραγικές συνέπειες για το σύνολο του νομού. Κι όμως, το πολιτικό προσωπικό μοιάζει να κινείται σε μια άλλη διάσταση , μακριά από το πρόβλημα, μακριά από την ευθύνη.

Σε έναν τόπο που αδειάζει, με μια κοινωνία σταδιακά απονευρωμένη και μια τοπική ελίτ βολεμένη και διαπλεκόμενη, το μείζον φαίνεται να περνά σε δεύτερη μοίρα. Χοροί, πανηγύρια, δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες και χαμόγελα. Και στο παρασκήνιο; Σκιές, σιωπές και ένα σύστημα που αναπαράγει τον εαυτό του.

Η εικόνα είναι σχεδόν συμβολική:ο Τιτανικός βουλιάζει και κάποιοι επιμένουν να μας δείχνουν τα βιολιά στο κατάστρωμα.

Καμία ουσιαστική πρωτοβουλία.
Καμία σοβαρή στρατηγική.
Καμία πραγματική αγωνία για την αναστροφή της πορείας.

Και όμως, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη δυνατοτήτων. Ο τόπος έχει πόρους, ανθρώπους, προοπτική. Αυτό που λείπει είναι ένα πολιτικό προσωπικό αντάξιο των περιστάσεων. Ένα πολιτικό σχέδιο που να ξεπερνά τη λογική της διαχείρισης και να στοχεύει στην αναγέννηση.

Αντί γι’ αυτό, κυριαρχεί μια βαθιά ριζωμένη πελατειακή νοοτροπία.
Η εξουσία ως λάφυρο.Η πολιτική ως μηχανισμός αναπαραγωγής ισορροπιών , όχι λύσεων.

Έτσι, ο τόπος βουλιάζει. Όχι επειδή δεν μπορεί να σταθεί.
Αλλά επειδή εκείνοι που κρατούν το τιμόνι, αποδεικνύονται κατώτεροι των απαιτήσεων της εποχής.

Και αυτό, τελικά, είναι το πιο ανησυχητικό από όλα.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος