Ωραίες οι φωτογραφίες. Λαμπερά τα χαμόγελα. Και ακόμη πιο «λαμπερή» η επικοινωνιακή διαχείριση μιας δωρεάς . Η ενίσχυση του Κέντρου Υγείας Στρυμονικού, προφανώς, δεν είναι κάτι που μπορεί να καταγγείλει κανείς. Η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα . ούτε διοικητικά όρια.

Αλλά στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η εικόνα δεν αρκεί. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Γιατί την ώρα που η Δημοτική Αρχή Σερρών «εξάγει» κοινωνική πολιτική προς τον γείτονα, οι δομές υγείας μέσα στην ίδια την πόλη δείχνουν να λειτουργούν με όρους αντοχής , όχι επάρκειας. Το Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου παραμένει σε μια διαρκή κατάσταση πίεσης, με ελλείψεις, καθυστερήσεις και μια καθημερινότητα που οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά, γιατί τη βιώνουν.

Και κάπου εκεί, η αντίθεση γίνεται εκκωφαντική.

Η φιλανθρωπία εκτός έδρας αποκτά άλλο νόημα όταν το «σπίτι» σου έχει ανάγκες. Οι δωρεές μοιάζουν λιγότερο με κοινωνική ευαισθησία και περισσότερο με  πλάνο δημοσίων σχέσεων. Όχι γιατί είναι λάθος να βοηθάς, αλλά γιατί η ιεράρχηση αποκαλύπτει προτεραιότητες.

Και οι προτεραιότητες, στην πολιτική, δεν κρύβονται πίσω από κάμερες.

Ο Σερραίος πολίτης που περιμένει για ένα ραντεβού, που ταλαιπωρείται για τα αυτονόητα, δεν εντυπωσιάζεται από καρδιογράφους που «φεύγουν» προς τα έξω. Αναρωτιέται γιατί δεν περισσεύει η ίδια φροντίδα για τις δομές της πόλης του.

Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν η Δημοτική Αρχή βοηθάει.
Είναι πού επιλέγει πρώτα να βοηθήσει.

Και εκεί είναι που η επικοινωνία τελειώνει και αρχίζει η πολιτική ευθύνη.