Υπάρχουν στιγμές στο Δημοτικό Συμβούλιο που η πολιτική δεν κρίνεται από όσα λες, αλλά από το ποιος τα λέει. Και κάπου εκεί, η αντιπολίτευση του Δήμου Σερρών δείχνει να αυτοϋπονομεύεται με συνέπεια.

Διότι, κακά τα ψέματα, το μεγαλύτερο άτυπο αλλά απολύτως πραγματικό «ατού» της σημερινής δημοτικής αρχής δεν είναι πάντα οι δικές της επιδόσεις. Είναι η εικόνα και η αξιοπιστία εκείνων που επιχειρούν να την ελέγξουν.

Όταν, λοιπόν, ο Αλέξανδρος Χρυσάφης σηκώνει τη σημαία της νομιμότητας και της διαφάνειας, η αίθουσα δεν γεμίζει ένταση , γεμίζει ειρωνικά χαμόγελα. Και όχι άδικα. Γιατί η μνήμη, όσο κι αν κάποιοι την υποτιμούν, δεν έχει διαγραφεί.

Οι ίδιοι πολίτες που σήμερα ακούν καταγγελίες για «αδιαφανείς διαδικασίες», είναι εκείνοι που πριν λίγα χρόνια έβλεπαν μια διοίκηση να αφήνει πίσω της σωρεία εκκρεμοτήτων, προσφυγών και διεκδικήσεων από προμηθευτές. Υποθέσεις που όπως καταγγέλλεται, συνδέονταν ακόμη και με περιβόητες «προφορικές αναθέσεις», πρακτικές που σήμερα παρουσιάζονται ως… ξένες.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Η βαριά καταγγελία εργολάβου μέσα στο ίδιο το Δημοτικό Συμβούλιο για «στημένο διαγωνισμό» στην υπόθεση των LED παραμένει ένα κεφάλαιο που δεν έκλεισε ποτέ ουσιαστικά. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από μια πλευρά που σήμερα εμφανίζεται ως τιμητής της νομιμότητας. Καμία ουσιαστική νομική συνέχεια, καμία θεσμική κλιμάκωση. Σιωπή.

Την ίδια ώρα, η σημερινή ρητορική περί σχολικών υποδομών μοιάζει να αγνοεί επιδεικτικά την κατάσταση που επικρατούσε κατά τη διάρκεια της δικής τους διοίκησης. Σχολεία με προβλήματα που χρονίζουν, παρεμβάσεις που καθυστέρησαν και μια εικόνα που δύσκολα συνάδει με τον σημερινό καταγγελτικό λόγο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σύγκρουση χάνει την ουσία της και μετατρέπεται σε σύγκριση αξιοπιστίας. Και εκεί, όσο η αντιπολίτευση επιμένει να προτάσσει πρόσωπα με τόσο βαρύ διοικητικό παρελθόν, η ζυγαριά θα γέρνει σχεδόν αυτόματα, προς τη σημερινή δημοτική αρχή.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν ερωτήματα. Αλλά γιατί οι ερωτώντες κουβαλούν ήδη τις δικές τους απαντήσεις.