Όχι γιατί μια αίθουσα γεμάτη ή άδεια καθορίζει από μόνη της μια πολιτική πραγματικότητα. Αλλά γιατί αποτυπώνει ένα κλίμα. Μια διάθεση της κοινωνίας. Μια σιωπηλή αλλά εμφανή απόσταση που μεγαλώνει ανάμεσα στη διοίκηση του Δήμου και στους πολίτες.

Δυόμισι χρόνια μετά την πολιτική αλλαγή στον Δήμο Σερρών, η πόλη εξακολουθεί να αναζητά το καθαρό στίγμα της νέας διοίκησης. Όχι σε επίπεδο διακηρύξεων, αλλά σε επίπεδο φιλοσοφίας, νοοτροπίας και πολιτικής τόλμης.

Και αυτό ακριβώς είναι που αρχίζει να προκαλεί προβληματισμό.

Γιατί η κοινωνία των Σερρών δεν έστειλε απλώς στο σπίτι της μια αποτυχημένη διοίκηση. Δεν ψήφισε μόνο εναντίον της περιόδου Χρυσάφη. Ψήφισε υπέρ της ανάγκης να αλλάξει συνολικά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο Δήμος.

Η προηγούμενη δημοτική περίοδος άφησε πίσω της βαθιά πολιτική και διοικητική φθορά. Μια διοίκηση που κατηγορήθηκε όσο λίγες για αλαζονεία, έλλειμμα σχεδιασμού, απουσία διαλόγου, διοικητική ασυνεννοησία και μια κουραστική αίσθηση εσωστρέφειας και παρακμής. Οι Σέρρες βίωσαν μια περίοδο όπου η πόλη έμοιαζε συχνά να λειτουργεί χωρίς πυξίδα και χωρίς ουσιαστική επαφή με την κοινωνία.

Γι’ αυτό και η εκλογή της σημερινής δημοτικής αρχής δημιούργησε προσδοκίες πολύ μεγαλύτερες από μια απλή εναλλαγή προσώπων.

Η κοινωνία περίμενε μια νέα κουλτούρα διοίκησης.

Περίμενε μια δημοτική αρχή πιο ανοιχτή. Πιο θαρραλέα. Με διάθεση να συγκρουστεί με κατεστημένες λογικές και χρόνιες παθογένειες. Με μεγαλύτερη αντοχή στον διάλογο, στη δημόσια λογοδοσία και στην κριτική. Περίμενε μια διοίκηση που δεν θα αρκείται στη διαχείριση, αλλά θα επιχειρεί να αφήσει πολιτικό και θεσμικό αποτύπωμα.

Δυστυχώς, δυόμισι χρόνια μετά, αυτό το στίγμα παραμένει θολό.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο για τη σημερινή δήμαρχο και τη διοίκησή της.

Όχι στο αν υλοποιήθηκαν ορισμένες παρεμβάσεις ή αν «τρέχουν» μελέτες και χρηματοδοτήσεις — αυτά αποτελούν στοιχειώδη υποχρέωση κάθε δημοτικής αρχής. Το πραγματικό πολιτικό ζητούμενο είναι αν η σημερινή διοίκηση κατάφερε να πείσει ότι εκφράζει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό από το μοντέλο που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω της.

Και μέχρι στιγμής, η αίσθηση που κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι πως αυτή η μεγάλη τομή δεν ήρθε ποτέ.

Η διοίκηση μοιάζει συχνά εγκλωβισμένη σε μια λογική χαμηλών προσδοκιών και διαχειριστικής ισορροπίας. Σαν να υπάρχει ένας μόνιμος δισταγμός απέναντι στις συγκρούσεις που απαιτούνται για να αλλάξει πραγματικά η πόλη. Σαν να επιχειρείται περισσότερο μια προσεκτική διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος παρά μια ουσιαστική ανατροπή του.Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα της περιόδου.

Γιατί ολοένα και περισσότεροι πολίτες αρχίζουν να αισθάνονται ότι η σημερινή διοίκηση είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να «σπάσει αυγά».

Δεν συγκρούστηκε ουσιαστικά με τις παθογένειες που οικοδομήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Δεν επιχείρησε να αλλάξει βαθύτερες νοοτροπίες λειτουργίας του Δήμου. Δεν έδωσε μέχρι στιγμής την αίσθηση μιας διοίκησης αποφασισμένης να ανατρέψει πρακτικές που για χρόνια τραυμάτισαν τη σχέση της αυτοδιοίκησης με την κοινωνία.

Ακόμη και σε ζητήματα με ισχυρό συμβολισμό για την πόλη ,όπως η λειτουργία του δημόσιου χώρου και το διαχρονικό θέμα των τραπεζοκαθισμάτων , η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι αυτή μιας διοίκησης που χαράζει νέα ρότα, αλλά μιας διοίκησης που συχνά επιλέγει τη διαχείριση του πολιτικού κόστους αντί της καθαρής πολιτικής απόφασης.

Και εδώ ίσως βρίσκεται η μεγαλύτερη παρεξήγηση που οφείλει να ξεπεράσει η σημερινή δημοτική αρχή.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αντίπαλός της δεν είναι πλέον η κάκιστη διοίκηση Χρυσάφη. Η κοινωνία έχει ήδη βγάλει τα συμπεράσματά της για την προηγούμενη περίοδο. Δεν περιμένει διαρκείς συγκρίσεις με το χθες ούτε πολιτική επιβίωση μέσα από τη φθορά των προηγούμενων.

Ο πραγματικός αντίπαλος είναι τα προβλήματα της πόλης.Είναι η καθημερινότητα που πιέζει τους πολίτες. Είναι η έλλειψη στρατηγικής ταυτότητας για τις Σέρρες. Είναι οι παθογένειες δεκαετιών στη λειτουργία του Δήμου. Είναι η γραφειοκρατία, η απουσία συμμετοχής, η αδυναμία σχεδιασμού, η εγκατάλειψη γειτονιών και χωριών, η αίσθηση ότι ο δημόσιος χώρος λειτουργεί χωρίς κανόνες και χωρίς όραμα.

Απέναντι σε αυτά χρειάζονται συγκρούσεις, αποφάσεις και πολιτική βούληση.

Γιατί οι πολίτες δεν ζητούν μια διοίκηση που απλώς να μην είναι τόσο κακή όσο η προηγούμενη. Ζητούν μια διοίκηση που να μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση στην πόλη. Να εμπνεύσει ξανά εμπιστοσύνη. Να αποδείξει ότι διαθέτει σχέδιο, θάρρος και πραγματική διάθεση μεταρρύθμισης.

Διότι η πολιτική φθορά δεν ξεκινά μόνο από την αποτυχία έργων. Ξεκινά κυρίως όταν η κοινωνία παύει να πιστεύει ότι υπάρχει πραγματική διάθεση αλλαγής.

Και αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη σημερινή δημοτική αρχή: να χαθεί μια ιστορική ευκαιρία πολιτικής και διοικητικής επανεκκίνησης για τον Δήμο Σερρών και τελικά να καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση όχι ως η διοίκηση που άλλαξε την πόλη, αλλά ως μια πιο ήπια εκδοχή ενός μοντέλου που οι πολίτες πίστεψαν ότι είχαν αφήσει πίσω τους.