Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας κοινωνίας που απομακρύνεται, αμφισβητεί και σε μεγάλο βαθμό, αποδοκιμάζει.

Πρώτο και καθοριστικό εύρημα είναι η συνολική εκτίμηση για την πορεία της χώρας. Το 66% των πολιτών δηλώνει ότι τα πράγματα κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση, έναντι μόλις 28% που θεωρεί ότι η χώρα βαδίζει σωστά. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα επίπεδα απαισιοδοξίας που έχουν καταγραφεί το τελευταίο διάστημα.

Αντίστοιχα αρνητική είναι η αποτύπωση της προσωπικής οικονομικής κατάστασης. Μόλις το 16% των ερωτώμενων δηλώνει ότι έχει δει βελτίωση, την ώρα που το 49% αναφέρει επιδείνωση. Η διαφορά αυτή δεν αφήνει περιθώρια για την κυβερνητική αφήγηση περί «βελτίωσης της καθημερινότητας».

Στο επίπεδο της συνολικής αξιολόγησης, η κυβέρνηση συγκεντρώνει 71% αρνητικές γνώμες, έναντι σαφώς μειοψηφικών θετικών. Αντίστοιχα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης καταγράφει 69% αρνητικές αξιολογήσεις, στοιχείο που δείχνει ότι η φθορά δεν περιορίζεται σε επιμέρους πολιτικές αλλά αγγίζει τον πυρήνα της ηγεσίας.

Η δυσαρέσκεια αποτυπώνεται και στους επιμέρους δείκτες πολιτικής. Ο δείκτης οικονομικής εμπιστοσύνης κινείται αρνητικά, επιβεβαιώνοντας ότι η κρίση κόστους ζωής αποτελεί τον βασικό παράγοντα κοινωνικής πίεσης. Παράλληλα, η κυβέρνηση αξιολογείται αρνητικά σχεδόν σε όλους τους τομείς πολιτικής, με μοναδική σχετική εξαίρεση τις διπλωματικές πρωτοβουλίες.

Στο εκλογικό επίπεδο, η πρόθεση ψήφου καταγράφει τη Νέα Δημοκρατία στο 21,5%, με απώλεια 2,3 ποσοστιαίων μονάδων. Η συσπείρωση του κόμματος βρίσκεται στο 64,4%, ένδειξη σημαντικής διαρροής προς άλλα κόμματα αλλά και προς την αδιευκρίνιστη ψήφο.

Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ φτάνει έως το 28,6%, ποσοστό που την κρατά όχι μόνο μακριά από την αυτοδυναμία, αλλά και κάτω από το πολιτικά κρίσιμο όριο του 30%. Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ εκτιμάται ότι μπορεί να κινηθεί περίπου στο 15%, ενώ η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας εμφανίζουν δυναμική άνω του 10%.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η καταγραφή της πολιτικής εκπροσώπησης. Στην ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, πρώτη επιλογή παραμένει ο «Κανένας», στοιχείο που αποτυπώνει τη συνολική κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό προσωπικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθεί, ενώ καταγράφεται και παρουσία του Αλέξη Τσίπρα ως δεύτερης επιλογής.

Σε επίπεδο δημοφιλίας πολιτικών αρχηγών, η Ζωή Κωνσταντοπούλου διατηρεί την πρώτη θέση, με τον Δημήτρη Κουτσούμπα να περνά στη δεύτερη και τον πρωθυπουργό να ακολουθεί στην τρίτη. Η σειρά αυτή καταδεικνύει τη μετατόπιση ενός τμήματος της κοινής γνώμης εκτός του παραδοσιακού δικομματικού άξονα.

Αξιοσημείωτη είναι και η μέτρηση για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο παρουσιάζει ελαφρά βελτίωση στις θετικές γνώμες (14% για το κόμμα και 16% για τον Νίκο Ανδρουλάκη), χωρίς όμως να ανατρέπει τη συνολική αρνητική εικόνα.

Στα θεσμικά ζητήματα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκεντρώνει 62% αρνητικές γνώμες, στοιχείο που ενισχύει τη συζήτηση περί απώλειας του υπερκομματικού χαρακτήρα του θεσμού. Αντίθετα, ο πρόεδρος της Βουλής καταγράφει πιο ισορροπημένη εικόνα, με 43% θετικές και 44% αρνητικές γνώμες.

Η δημοσκόπηση καταγράφει επίσης ισχυρό ρεύμα υπέρ πολιτικής αλλαγής και πρόωρων εκλογών, καθώς και σαφή προτίμηση ,ιδίως στους Κεντρώους και στις προοδευτικές δυνάμεις, για κυβερνήσεις συνεργασίας. Το εύρημα αυτό αποτυπώνει την κόπωση από μονοκομματικά σχήματα διακυβέρνησης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μετρήσεις για πιθανούς νέους πολιτικούς σχηματισμούς. Ένα κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα συγκεντρώνει δυνητική απήχηση έως 21%, ενώ ένα σχήμα υπό τη Μαρία Καρυστιανού φτάνει έως και το 27%. Τα ποσοστά αυτά δείχνουν ότι υπάρχει διαθέσιμο εκλογικό ακροατήριο που δεν εκφράζεται από τα υφιστάμενα κόμματα.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι αισθάνεται «εκτός των τειχών», με την αίσθηση αυτή να είναι εντονότερη στην εργατική τάξη, στους αγρότες και στους μικρομεσαίους. Πρόκειται για μια ένδειξη βαθιάς κοινωνικής αποξένωσης.

Τέλος, σε επίπεδο διεθνών αντιλήψεων, η δημοσκόπηση καταγράφει θετικές γνώμες για τη Γαλλία και την Κίνα, αρνητική στάση απέναντι στις ΗΠΑ, καθώς και ευρεία αποδοκιμασία της επίθεσης ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν. Παράλληλα, η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αξιολογείται θετικά από την πλειοψηφία των πολιτών.

Συνολικά, τα δεδομένα της έρευνας συγκλίνουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια πολυεπίπεδη κρίση – οικονομική, πολιτική και θεσμική. Την ίδια στιγμή, όμως, το πολιτικό σύστημα συνολικά αδυνατεί ακόμη να προσφέρει μια πειστική εναλλακτική.

Η κοινωνία έχει ήδη μετακινηθεί. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι ποιος θα εκφράσει αυτή τη μετακίνηση.