Το σύστημα της «Εξυπηρέτησης» ως μηχανισμός παρακμής

Για δεκαετίες, η ελληνική πολιτική τάξη καλλιέργησε την εντύπωση ότι το ρουσφέτι είναι ένα «σύμφυτο ελαττωματάκι» της εθνικής μας ιδιοσυστασίας. Πρόκειται για ένα τεράστιο ψέμα. Το ρουσφέτι είναι ένα πολιτικό εργαλείο ελέγχου, που μετατρέπει τον ελεύθερο πολίτη σε εξαρτημένο «πελάτη».

Όταν ένας πολιτικός παρεμβαίνει για να «τακτοποιήσει» μια υπόθεση, δεν ασκεί κοινωνική πολιτική. Διαπράττει αθέμιτη άσκηση επιρροής και, συχνά, απιστία εις βάρος του Δημοσίου. Διασπαθίζει δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους για να ευνοήσει «ημετέρους», στερώντας τους από εκείνους που τους έχουν πραγματικά ανάγκη ή που εργάζονται αξιοκρατικά.

Η Περίπτωση των Σερρών: Μια μικρογραφία της παθογένειας

Αν θέλουμε να δούμε πού οδηγεί αυτή η νοοτροπία, αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα στην τρέχουσα δικογραφία που συγκλονίζει τον νομό Σερρών. Εκεί, η θεωρία συναντά τη σκληρή πραγματικότητα:

• Δεσμευμένα ΑΦΜ και οικονομική ασφυξία.

• Ιδιωτικά Κέντρα (ΚΥΔ) σε ρόλο μεσάζοντα.

• Η σκιά τεσσάρων βουλευτών πάνω από μια υπόθεση που μυρίζει οργανωμένη διαχείριση επιρροής.

Το πλέον εξοργιστικό δεν είναι μόνο η πιθανή εμπλοκή των πολιτικών προσώπων, αλλά η στάση τους. Αντί της θεσμικής συντριβής και της διευκόλυνσης της δικαιοσύνης, παρατηρούμε παράγοντες να «κουνούν το δάχτυλο», παρουσιάζοντας τη δράση τους σχεδόν ως... ανδραγάθημα. Είναι η απόλυτη διαστρέβλωση: η παρανομία βαφτίζεται «ενδιαφέρον για τον τόπο» και η διαπλοκή «πολιτική αποτελεσματικότητα».

Η ηθική και πολιτική αντίδραση

Η κανονικοποίηση αυτών των πρακτικών από τα χείλη πολιτικών προσώπων είναι η ρίζα της κατάντιας μας. Όταν το «έτσι γινόταν πάντα» γίνεται επίσημο επιχείρημα, η δημοκρατία υποχωρεί. Η ισονομία καταλύεται, καθώς οι πολίτες χωρίζονται σε εκείνους που έχουν «πρόσβαση» και σε εκείνους που μένουν στο περιθώριο επειδή επέλεξαν την εντιμότητα.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες αφηρημένες φράσεις και ανέξοδα ευχολόγια περί διαφάνειας. Χρειαζόμαστε:

1. Πλήρη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Ελληνική Δικαιοσύνη, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και «κουκουλώματα».

2. Θεσμική θωράκιση που θα καταργεί την ανάγκη του μεσάζοντα, καθιστώντας τον βουλευτή νομοθέτη και όχι «διεκπεραιωτή».

3. Κοινωνική αφύπνιση, ώστε να σταματήσουμε να επιβραβεύουμε με την ψήφο μας εκείνους που μας κλέβουν το μέλλον, προσφέροντάς μας ως «δώρο» ένα μικρό κομμάτι από όσα ήδη μας ανήκουν.

Η υπόθεση των Σερρών και η παρέμβαση Κόβεσι είναι μια ευκαιρία να σπάσουμε τον κύκλο του μιθριδατισμού. Το ρουσφέτι δεν είναι φυσιολογικό, όπως δεν είναι φυσιολογικό να αναπνέουμε καυσαέριο. Είναι μια βαθιά αντιδραστική συνήθεια που κρατά τη χώρα σε θεσμική και ηθική υπανάπτυξη. Αν δεν στηρίξουμε τις διαδικασίες που θέτουν τέρμα σε αυτόν τον ξεπεσμό, θα παραμείνουμε οι «πονηροί» μιας Ευρώπης που προχωρά, ενώ εμείς θα βουλιάζουμε στην ίδια μας την παρακμή.