Η «γυμνή» αριστεία και το πελατειακό κράτος

Ο κ. Γερουλάνος δεν μάσησε τα λόγια του. Στάθηκε απέναντι στα κυβερνητικά έδρανα και περιέγραψε μια εικόνα παραίτησης: μια εξωτερική πολιτική που αρκείται σε ευχολόγια και μια οικονομική στρατηγική που «αναπνέει» μόνο μέσα από απευθείας αναθέσεις.

«Διάγουμε την τελευταία περίοδο της κυβέρνησης της δήθεν αριστείας», τόνισε, υπογραμμίζοντας πως το περιβόητο «επιτελικό κράτος» έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο δικαιολογιών για να καλύψει το ρουσφέτι και τις θεσμικές εκτροπές. Η αναφορά του στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις επιθέσεις σε ανεξάρτητες αρχές δεν ήταν τυχαία· ήταν το επιχείρημα για μια «πολιτική αλλαγή που έχει γίνει πλέον κοινωνική συνείδηση».

Το τραπεζικό σύστημα στο μικροσκόπιο

Το ουσιαστικότερο μέρος της κριτικής του, ωστόσο, αφορούσε την οικονομική ασφυξία των πολιτών. Καταθέτοντας τρεις τροπολογίες-φωτιά, ο Παύλος Γερουλάνος ανέδειξε αυτό που ονομάζει «τρίτη ανακεφαλαιοποίηση»: την κερδοφορία των τραπεζών μέσα από αδιαφανείς χρεώσεις και προκλητικά spreads.

• Υπερκέρδη: Ζήτησε άμεση φορολόγηση, τονίζοντας πως η έλλειψη ανταγωνισμού στην Ελλάδα είναι τεχνητή.

• Προμήθειες: Κατήγγειλε τις επιβαρύνσεις που υφίσταται ο πολίτης χωρίς καν να ενημερώνεται.

• Αναβαλλόμενος Φόρος: Άσκησε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση που επιτρέπει τη διανομή μερισμάτων στους μετόχους, ενώ το ρίσκο του αναβαλλόμενου φόρου παραμένει στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου.

«Το πρόβλημα δεν είναι οι τράπεζες, αλλά μια κυβέρνηση που δεν κάνει τη δουλειά της και δεν τις ελέγχει», είπε χαρακτηριστικά, δίνοντας το στίγμα της επόμενης μέρας για το ΠΑΣΟΚ.

Κλείνοντας, ο κ. Γερουλάνος επεφύλασσε ένα μάθημα πολιτικής ηθικής προς την πλειοψηφία. Ορίζοντας τον «Άριστο» όχι ως τον εραστή της εξουσίας, αλλά ως εκείνον που θέτει το δημόσιο συμφέρον πάνω από την προσωπική φιλοδοξία, έστειλε ένα σαφές μήνυμα: η κοινωνία δεν συγχωρεί πλέον τα «μεγάλα λόγια» όταν αυτά συνοδεύονται από θεσμική παρακμή.

Η κατακλείδα του για το κλίμα που εισέπραξαν οι βουλευτές της ΝΔ στις περιφέρειές τους κατά τη διάρκεια του Πάσχα, ήταν η τελική υπενθύμιση πως ο πολιτικός χρόνος για το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να μετράει πλέον αντίστροφα.