Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η «ισχυρή οικονομία» που περιγράφουν τα κυβερνητικά δελτία τύπου.
Είναι η χώρα όπου ο εργαζόμενος δουλεύει περισσότερο από σχεδόν κάθε άλλο Ευρωπαίο, πληρώνεται χειρότερα και ζει καθημερινά με την αγωνία αν θα μπορέσει να πληρώσει ρεύμα, ενοίκιο και σούπερ μάρκετ.

Και το πιο εξοργιστικό;Όλο αυτό παρουσιάζεται περίπου ως… επιτυχία.

Τα στοιχεία των ευρωπαϊκών οργανισμών είναι κόλαφος. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης στην ποιότητα αποδοχών και στις πρώτες στην εργασιακή εξόντωση. Χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν έξι και επτά ημέρες την εβδομάδα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι ξεπερνούν σταθερά τις 48 ώρες εργασίας.

Αυτή είναι η περίφημη «ανάπτυξη» της κυβέρνησης Μητσοτάκη:

Μια οικονομία χαμηλών μισθών, εξαντλητικών ωραρίων και πανάκριβης ζωής.

Την ώρα που οι πολίτες λιώνουν στη δουλειά, τα καρτέλ της ενέργειας, οι τράπεζες και μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι συνεχίζουν να καταγράφουν τεράστια κέρδη. Και τώρα, με τη νέα γεωπολιτική κρίση στη Μέση Ανατολή και το ενεργειακό σοκ να απειλεί ξανά την Ευρώπη, ο λογαριασμός ετοιμάζεται για ακόμη μία φορά  να σταλεί στους ίδιους ανθρώπους: στους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη.

Το μοντέλο είναι γνωστό και κυνικό:Τα κέρδη ιδιωτικά.Οι ζημιές κοινωνικές.

Η Ευρώπη ήδη μιλά για συμπίεση πραγματικών μισθών, περιορισμό προσλήψεων και νέα πίεση στην αγοραστική δύναμη. Στην Ελλάδα όμως το πρόβλημα είναι βαθύτερο, γιατί η κοινωνία μπαίνει στη νέα κρίση ήδη εξαντλημένη.

Μετά από μνημόνια, πανδημία, ακρίβεια και ενεργειακή λεηλασία, η χώρα παραμένει ουραγός στους μισθούς αλλά πρωταθλήτρια στις ώρες εργασίας.

Και αντί η κυβέρνηση να ενισχύσει τις συλλογικές συμβάσεις, να αυξήσει ουσιαστικά τους μισθούς και να προστατεύσει την εργασία, επέλεξε να μετατρέψει την «ευελιξία» σε κανονικότητα. Το 6ήμερο βαφτίστηκε «μεταρρύθμιση», η υπερεργασία έγινε «ανταγωνιστικότητα» και η εργασιακή ανασφάλεια παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος της αγοράς.

Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία κουρασμένη, πιεσμένη και βαθιά θυμωμένη.

Νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα. Εργαζόμενοι δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια. Η ψυχική και σωματική εξουθένωση γίνεται καθημερινότητα. Και η ίδια πολιτική εξουσία που ζητά από τους πολίτες «αντοχές», συνεχίζει να προστατεύει όσους αισχροκερδούν εις βάρος τους.

Η αλήθεια δεν κρύβεται πλέον πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς.

Όταν μια χώρα δουλεύει τόσο πολύ και ζει τόσο άσχημα, τότε δεν μιλάμε για επιτυχημένη οικονομία.
Μιλάμε για μια κοινωνία που εξαντλείται για να συντηρεί ένα μοντέλο ανισότητας.

Και αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή κανονικότητα.
Είναι κοινωνική παρακμή με στατιστικά στοιχεία.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον Καθημερινό Παρατηρητή