Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, η συζήτηση για την αξιοποίηση της γεωθερμίας στην περιοχή της Ηράκλειας επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Και δεν επανέρχεται απλώς ως μια περιβαλλοντική ή τεχνική συζήτηση. Επανέρχεται ως ζήτημα πολιτικής ευθύνης.

Γιατί η Ηράκλεια δεν είναι ένας τόπος χωρίς δυνατότητες. Δεν είναι ένας Δήμος χωρίς φυσικό πλούτο. Δεν είναι μια περιοχή που στερείται συγκριτικών πλεονεκτημάτων.

Αντίθετα, διαθέτει γεωθερμικό δυναμικό, αγροτική παραγωγή, κτηνοτροφία, τη λίμνη Κερκίνη, μοναδικό φυσικό περιβάλλον και προοπτικές οικοτουρισμού και αγροτουρισμού.

Κι όμως, όλα αυτά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητα.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αμείλικτο:

Ποιος ευθύνεται που η Ηράκλεια, ενώ μπορούσε να πρωταγωνιστεί, κατέληξε να παρακολουθεί τις ευκαιρίες να περνούν;

Η απάντηση δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από γενικόλογες δικαιολογίες. Οι ευθύνες βαραίνουν τις δημοτικές διοικήσεις που είχαν στα χέρια τους τον Δήμο και δεν κατάφεραν να μετατρέψουν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα σε πραγματικό αναπτυξιακό έργο.

Πρώτα και κύρια, τον σημερινό δήμαρχο Κλεάνθη Κοτσακιαχίδη, ο οποίος με τη μακρόχρονη παρουσία του στην αυτοδιοίκηση είχε όλο τον χρόνο να σχεδιάσει, να διεκδικήσει, να πιέσει, να συνεργαστεί, να δημιουργήσει.Αλλά δεν το έκανε.

Η πολυετής παραμονή στην εξουσία δεν συνοδεύτηκε από ένα μεγάλο έργο γεωθερμικής αξιοποίησης. Δεν συνοδεύτηκε από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Δεν συνοδεύτηκε από μια αναπτυξιακή τομή που θα άλλαζε την πορεία του Δήμου.

Και φυσικά, σοβαρές ευθύνες βαραίνουν και τη διοίκηση της περιόδου 2020-2024 υπό τον Γεώργιο Κουτσάκη, μια περίοδο που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για ώριμες μελέτες, χρηματοδοτικά εργαλεία και συνεργασίες. Αντί γι’ αυτό, η Ηράκλεια γνώρισε ακόμη μία τετραετία διοικητικής ανυπαρξίας, χαμένων ευκαιριών και αναπτυξιακής ακινησίας.

Την ώρα που άλλοι Δήμοι έτρεχαν, η Ηράκλεια καθυστερούσε.

Την ώρα που άλλοι Δήμοι αξιοποιούσαν τη γεωθερμία για θερμοκήπια, υδατοκαλλιέργειες, τηλεθέρμανση και ενεργειακή εξοικονόμηση, η Ηράκλεια έμενε στις κουβέντες.

Στη Νιγρίτα, στον Άριστινο Αλεξανδρούπολης, στην Ξάνθη, στην Καβάλα και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, η γεωθερμία αντιμετωπίστηκε ως εργαλείο ανάπτυξης.

Στην Ηράκλεια αντιμετωπίστηκε ως χαμένη υπόσχεση.

Σήμερα δεν υπάρχουν γεωθερμικά πάρκα. Δεν υπάρχουν οργανωμένες ενεργειακές κοινότητες βασισμένες στη γεωθερμία. Δεν υπάρχουν δίκτυα θέρμανσης δημοτικών κτιρίων. Δεν υπάρχουν μεγάλες θερμοκηπιακές επενδύσεις που να αξιοποιούν τον φυσικό αυτό πλούτο. Δεν υπάρχει ένα έργο-σημαία που να αποδεικνύει ότι ο Δήμος είχε σχέδιο.

Και αυτό δεν είναι απλώς αδυναμία.Είναι πολιτική αποτυχία.

Η γεωθερμία απαιτεί όραμα, τεχνοκρατική επάρκεια, επιμονή και διεκδικητικότητα. Απαιτεί δημοτική διοίκηση που δεν αρκείται στο να διαχειρίζεται την καθημερινότητα, αλλά κοιτάζει δέκα και είκοσι χρόνια μπροστά.

Η Ηράκλεια, δυστυχώς, πλήρωσε ακριβά τη λογική της αδράνειας.

Πλήρωσε την έλλειψη σχεδίου. Πλήρωσε τη διοικητική ανεπάρκεια. Πλήρωσε την απουσία πολιτικού θάρρους.

Και όσο χάνονταν τα χρόνια, χάνονταν μαζί τους επενδύσεις, θέσεις εργασίας, ενεργειακές λύσεις για αγρότες και κτηνοτρόφους, ευκαιρίες για τους νέους και δυνατότητες πραγματικής ανάπτυξης.

Η πληθυσμιακή συρρίκνωση συνεχίστηκε. Οι νέοι έφυγαν. Οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις πιέστηκαν από το κόστος ενέργειας. Ο Δήμος έμεινε θεατής εκεί όπου όφειλε να είναι πρωταγωνιστής.

Η γεωθερμία μπορεί ακόμη να αποτελέσει μεγάλο αναπτυξιακό στοίχημα για την Ηράκλεια. Όμως για να συμβεί αυτό χρειάζεται ρήξη με τη λογική που μας έφερε ως εδώ.

Χρειάζεται σχέδιο. Χρειάζεται σοβαρότητα. Χρειάζεται διοίκηση που να γνωρίζει τι θέλει και πώς θα το πετύχει.

Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται να ειπωθεί καθαρά η αλήθεια:Η Ηράκλεια δεν έχασε τη γεωθερμία επειδή δεν είχε δυνατότητες. Την έχασε επειδή οι διοικήσεις που είχαν την ευθύνη δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

Και γι’ αυτό οι ευθύνες είναι τεράστιες.

Οι πολίτες δεν μπορούν να ακούν άλλο για προοπτικές χωρίς αποτέλεσμα. Δεν μπορούν να βλέπουν τον φυσικό πλούτο του τόπου τους να μένει στα χαρτιά. Δεν μπορούν να πληρώνουν διαρκώς το κόστος της αδράνειας.

Γιατί όταν άλλοι Δήμοι έκαναν τη γεωθερμία μοχλό ανάπτυξης, η Ηράκλεια έμεινε με τις υποσχέσεις.

Και αυτό έχει ονοματεπώνυμο πολιτικής ευθύνης.