Και η αλήθεια στην Ελλάδα του 2026 παραμένει σκληρή.

Πίσω από τις επίσημες δηλώσεις περί ισότητας και στήριξης της οικογένειας, οι εργαζόμενες μητέρες συνεχίζουν να βιώνουν μια καθημερινότητα γεμάτη ανισότητες, ανασφάλεια και οικονομική πίεση. Τα στοιχεία που παρουσιάζονται για την αγορά εργασίας, τους μισθούς, τις συντάξεις και τη δημογραφική κατάρρευση της χώρας, αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακές εξαγγελίες.

Οι γυναίκες εξακολουθούν να πλήττονται δυσανάλογα από την ανεργία. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, σχεδόν τα δύο τρίτα των ανέργων στη χώρα είναι γυναίκες. Παράλληλα, η μερική και ευέλικτη απασχόληση εξακολουθεί να έχει γυναικείο πρόσωπο, αποκαλύπτοντας ότι για χιλιάδες μητέρες η σταθερή εργασία παραμένει ζητούμενο και όχι αυτονόητο δικαίωμα.

Την ίδια ώρα, ακόμη και όταν εργάζονται, οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο. Στον ιδιωτικό τομέα, οι αποδοχές τους παραμένουν σημαντικά χαμηλότερες από εκείνες των ανδρών, ενώ αντίστοιχα χαμηλότερες είναι και οι συντάξεις που λαμβάνουν μετά από δεκαετίες εργασίας. Μια ανισότητα που μεταφέρεται από τον εργασιακό βίο μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι και το γεγονός ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα συνεχίζουν να σηκώνουν σχεδόν αποκλειστικά το βάρος της φροντίδας της οικογένειας, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη. Τα οικογενειακά επιδόματα στον ιδιωτικό τομέα παραμένουν ουσιαστικά παγωμένα εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία, ενώ οι εργαζόμενες μητέρες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε εξαντλητικά ωράρια, υψηλό κόστος ζωής και μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα πιο ασφυκτική.

Και μέσα σε όλα αυτά, η χώρα βιώνει μια ιστορικών διαστάσεων δημογραφική κρίση. Οι γεννήσεις καταρρέουν χρόνο με τον χρόνο, με το 2025 να καταγράφει ένα από τα πιο ανησυχητικά δημογραφικά ισοζύγια της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν πρόκειται για ένα τυχαίο κοινωνικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου οικονομικής ανασφάλειας, αποδυνάμωσης του κοινωνικού κράτους και διαρκούς υποχώρησης πολιτικών στήριξης της οικογένειας.

Η μητρότητα στην Ελλάδα του 2026 παραμένει, για πολλές γυναίκες, μια προσωπική μάχη επιβίωσης. Και αυτό αποτελεί συλλογική αποτυχία.

Γιατί μια κοινωνία που πραγματικά σέβεται τη μητέρα δεν αρκείται σε επετειακές αναφορές και συγκινητικά μηνύματα. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε καμία γυναίκα να μη χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην εργασία, την αξιοπρέπεια και τη δημιουργία οικογένειας.

Η ισότητα δεν αποδεικνύεται στις δημόσιες δηλώσεις. Αποδεικνύεται στους μισθούς, στις ευκαιρίες, στις συνθήκες εργασίας, στην κοινωνική προστασία και στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Και εκεί, δυστυχώς, η Ελλάδα εξακολουθεί να χρωστά πολλά στις μητέρες της.

Καθημερινός παρατηρητής