Υπάρχουν χώρες που μετρούν την πρόοδο με την ποιότητα ζωής των πολιτών τους.
Και υπάρχει και η Ελλάδα του 2026, όπου η κυβέρνηση πανηγυρίζει για οικονομικούς δείκτες την ώρα που χιλιάδες οικογένειες κοιμούνται στο κρύο.

Τα στοιχεία της Eurostat είναι κόλαφος. Το 19% των πολιτών στην Ελλάδα δηλώνει ότι αδυνατεί να κρατήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό τον χειμώνα ,το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τη Βουλγαρία. Δηλαδή σχεδόν ένας στους πέντε ανθρώπους σε αυτή τη χώρα ζει υπό συνθήκες ενεργειακής φτώχειας.

Και όμως, αντί αυτό να αποτελεί εθνικό συναγερμό, αντιμετωπίζεται περίπου σαν… φυσιολογική παράπλευρη απώλεια της αγοράς.

Δεν είναι όμως φυσιολογικό να φοβάται ο πολίτης να ανοίξει το καλοριφέρ.
Δεν είναι φυσιολογικό να ανάβουν οι άνθρωποι θερμοσίφωνα με το χρονόμετρο.
Δεν είναι φυσιολογικό να επιλέγουν οικογένειες ανάμεσα σε θέρμανση, τρόφιμα και ενοίκιο.

Η ενεργειακή φτώχεια δεν είναι απλώς ένας οικονομικός δείκτης. Είναι κοινωνικός εξευτελισμός.

Γιατί πίσω από κάθε «ποσοστό» κρύβονται ηλικιωμένοι που ζουν με κουβέρτες μέσα στο σπίτι τους, νέοι άνθρωποι που επιστρέφουν σε πατρικά γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν λογαριασμούς και οικογένειες στην επαρχία που βλέπουν τον χειμώνα σαν απειλή.

Και την ίδια στιγμή που η κοινωνία στενάζει, η αγορά ενέργειας συνεχίζει να λειτουργεί σαν μηχανή μεταφοράς πλούτου από τους πολλούς προς τους λίγους. Οι λογαριασμοί ρεύματος παραμένουν δυσβάσταχτοι, οι χρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι πολίτες πληρώνουν ένα από τα ακριβότερα ενεργειακά μοντέλα στην Ευρώπη.

Το πιο προκλητικό είναι ότι υπάρχουν λύσεις.

Η θέσπιση Ελάχιστης Εγγυημένης Ποσότητας Ηλεκτρικής Ενέργειας για όλα τα νοικοκυριά θα μπορούσε να μειώσει δραστικά το κόστος για τις λαϊκές οικογένειες και να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική που θα αντιμετώπιζε το ρεύμα όχι ως εμπόρευμα πολυτελείας αλλά ως βασικό κοινωνικό αγαθό.

Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται πολιτική σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα της αγοράς ενέργειας. Και εκεί ακριβώς αρχίζουν οι «δυσκολίες».

Γιατί είναι πιο εύκολο να μοιράζεις προσωρινά pass και επιδόματα-ασπιρίνες, παρά να αλλάζεις ένα σύστημα που παράγει τεράστια κέρδη για λίγους και παγωμένα σπίτια για τους πολλούς.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδέχεται ως «κανονικότητα» το γεγονός ότι βρίσκεται στην κορυφή της ενεργειακής φτώχειας στην Ευρώπη.

Μια κοινωνία που παγώνει για να επιβιώνουν οι δείκτες κερδοφορίας των ενεργειακών ομίλων δεν είναι σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία. Είναι μια κοινωνία βαθιά άνιση, όπου το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή υποχωρεί μπροστά στην ασυδοσία της αγοράς.

Και όσο η πολιτική εξουσία επιμένει να βλέπει το ρεύμα μόνο ως αριθμούς και όχι ως κοινωνική ανάγκη, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην προπαγάνδα της «ανάπτυξης» και στην πραγματική ζωή των πολιτών.