Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν ιστορία με τα πόδια.
Και υπάρχουν εκείνοι που την ολοκληρώνουν με τον τρόπο που στέκονται απέναντι στη ζωή.

Ο Στέφανος Μπορμπόκης ανήκε και στις δύο κατηγορίες.

Για όσους τον έζησαν στα γήπεδα, ήταν το «7» που δεν σταματούσε ποτέ. Εκρηκτικός, τεχνίτης, απρόβλεπτος. Ένας παίκτης που μπορούσε να αλλάξει την πορεία ενός αγώνα με μια κίνηση. Που έπαιζε με ένστικτο, με πάθος, με μια σχεδόν παιδική επιμονή να μην εγκαταλείπει καμία φάση.

Από τις Σέρρες μέχρι τα μεγάλα γήπεδα της Θεσσαλονίκης, η διαδρομή του δεν ήταν απλώς επιτυχημένη. Ήταν χαρακτηριστική μιας γενιάς ποδοσφαιριστών που έπαιζαν για τη φανέλα, όχι για τη βιτρίνα. ΠΑΟΚ, Άρης, Ηρακλής, Απόλλων Καλαμαριάς ,ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό «καρέ» που τον καθιέρωσε ως μοναδική περίπτωση.

Και βέβαια, η στιγμή που τον σφράγισε.Το γκολ απέναντι στη Μαλίν.

Μια φάση που δεν ήταν απλώς ποδοσφαιρική επιτυχία, αλλά μια μικρή αιωνιότητα για όσους τη θυμούνται.

Όμως η πραγματική του ιστορία δεν γράφτηκε εκεί.

Γράφτηκε σιωπηλά. Μακριά από τις εξέδρες. Μακριά από τα φώτα.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπορμπόκης έδινε μια μάχη που δεν μεταδιδόταν. Χωρίς σχολιασμό, χωρίς χειροκρότημα. Μια μάχη με το Αλτσχάιμερ , μια ασθένεια που δεν αφαιρεί μόνο τη μνήμη, αλλά σβήνει κομμάτια της ίδιας της ύπαρξης.

Και όμως, όπως και στο γήπεδο, δεν εγκατέλειψε.

Πάλεψε μέχρι το τέλος. Μέχρι το «90’».
Και λύγισε μόνο στις καθυστερήσεις.

Υπάρχει μια σκληρή ειρωνεία σε αυτή την ιστορία.
Ένας άνθρωπος που χάρισε στιγμές που δεν ξεχνιούνται, να παλεύει με μια νόσο της λήθης.

Κι όμως, η μνήμη δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση.
Είναι και συλλογική.Και εκεί, ο Στέφανος Μπορμπόκης δεν θα χαθεί ποτέ.

Γιατί κάθε φορά που κάποιος θα θυμάται εκείνο το γκολ, εκείνη την κούρσα, εκείνη τη φανέλα που μούσκευε από ιδρώτα, θα τον επαναφέρει στη ζωή.Όχι όπως τον πήρε η ασθένεια.Αλλά όπως τον γνώρισε το ποδόσφαιρο.

Όρθιο. Μαχητή. Αληθινό.