MΕ το ενδεχόμενο μάλιστα η κύρωση να επαναλαμβάνεται καθημερινά, συνοδευόμενη από αφαίρεση αδειών κυκλοφορίας και άνοιγμα της πόρτας για ποινικές διώξεις. Πρόκειται για μια καθαρή επιχείρηση εκφοβισμού, που δεν στοχεύει στη ρύθμιση της κυκλοφορίας αλλά στη διάλυση των κινητοποιήσεων.

Το νομικό οπλοστάσιο υπάρχει εδώ και χρόνια. Αυτό που αλλάζει είναι η πολιτική βούληση: διατάξεις του ΚΟΚ και του Ποινικού Κώδικα επιστρατεύονται επιλεκτικά απέναντι στους αγρότες, μετατρέποντας τον αγώνα επιβίωσης σε «παράβαση». Το μήνυμα είναι σαφές και κυνικό: ή φεύγετε από τους δρόμους ή πληρώνετε. Ο περιβόητος «διάλογος» προσφέρεται μόνο αφού προηγηθεί η υποχώρηση, με το πιστόλι των προστίμων πάνω στο τραπέζι.

Την ίδια στιγμή, καμία ουσιαστική απάντηση δεν δίνεται για το εκρηκτικό κόστος παραγωγής, τις στρεβλώσεις των επιδοτήσεων, τις καθυστερήσεις και τα σκάνδαλα, ούτε για το πώς θα σταθεί όρθιος ο πρωτογενής τομέας μέσα σε ένα πλαίσιο που τον στραγγαλίζει. Η κυβέρνηση επιλέγει να αποφύγει την πολιτική σύγκρουση με τα πραγματικά αίτια της οργής και να μεταφέρει το βάρος στους πιο αδύναμους, ποντάροντας ότι ο φόβος θα κάνει τη δουλειά που δεν έκανε η πολιτική.

Η γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου και του Κυριάκος Μητσοτάκης είναι συνεπής: πειθαρχία αντί λύσεων. Αφού η ύπαιθρος εγκαταλείφθηκε, αφού οι αγρότες αφέθηκαν να παλεύουν μόνοι τους με την ακρίβεια και την αβεβαιότητα, τώρα επιχειρείται η ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας. Όχι γιατί τα μπλόκα «παρανομούν», αλλά γιατί ενοχλούν πολιτικά και αποκαλύπτουν το αδιέξοδο μιας πολιτικής χωρίς σχέδιο.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: μαστίγιο με πρόστιμα, καρότο με κενές υποσχέσεις. Δεν πρόκειται για τάξη και ασφάλεια· πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή καταστολής απέναντι σε έναν κόσμο που ζητά απλώς να επιβιώσει. Και όσο το κράτος απαντά με τιμωρία αντί για λύση, τόσο θα βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινωνία της υπαίθρου.