Η Ελλάδα κατέκτησε φέτος τη 10η θέση. Σε οποιοδήποτε αντικειμενικό πλαίσιο, μια θέση στην πρώτη δεκάδα της Ευρώπης αποτελεί αναμφισβήτητη επιτυχία. Γιατί λοιπόν η ελληνική αποστολή βρέθηκε «μαγκωμένη», την ώρα που γύρω της στήνονταν πάρτι;

Η απάντηση κρύβεται στην ίδια τη «φούσκα» που δημιουργείται τις εβδομάδες των προβών. Όταν τα προγνωστικά σε φέρνουν σταθερά στη 2η θέση και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα «μυρίζει» θρίαμβο, το μυαλό των δημιουργών αρνείται να συμβιβαστεί με οτιδήποτε λιγότερο από το βάθρο. Η προσγείωση στη 10η θέση βιώθηκε στιγμιαία ως ήττα , ένα κλασικό δείγμα του πώς η στατιστική των στοιχημάτων μπορεί να αλλοιώσει την αντίληψη της πραγματικότητας.

Ωστόσο, πέρα από τους αριθμούς και την προσωρινή αμηχανία των πρώτων λεπτών, η ουσία του ρεπορτάζ κρύβεται στην ανθρώπινη πλευρά. Η Παρθένα Χοροζίδου περιέγραψε μια ομάδα δεμένη, «μια παρέα», που έδωσε τον καλύτερό της εαυτό υπό την καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού. Το δάκρυ του Akyla δεν ήταν δάκρυ αποτυχίας, αλλά αποφόρτισης μιας εξαντλητικής προσπάθειας, η οποία τελικά αγκαλιάστηκε θερμά από τους Έλληνες της ομογένειας που βρέθηκαν εκεί.

Η 10η θέση μένει στην ιστορία, το ίδιο και η περηφάνια για την προσπάθεια. Το μάθημα, όμως, για την εγχώρια κοινή γνώμη παραμένει το ίδιο: η Eurovision είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν υψηλού ρίσκου, όπου τα προγνωστικά σπανίως αντικατοπτρίζουν τη γεωπολιτική και καλλιτεχνική πολυπλοκότητα της βραδιάς του τελικού.