Η μία ανήλικη έχασε τη ζωή της σχεδόν ακαριαία, ενώ η δεύτερη δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, νοσηλευόμενη σε κρίσιμη κατάσταση στο Ασκληπιείο Βούλας.

Οι εικόνες που εκτυλίχθηκαν λίγα λεπτά μετά την πτώση των δύο κοριτσιών περιγράφονται από κατοίκους της περιοχής ως εφιαλτικές. Ένα μακρόσυρτο επιφώνημα, ένας εκκωφαντικός θόρυβος και μέσα σε δευτερόλεπτα μια γειτονιά βυθίστηκε στον τρόμο και στην απόγνωση.

«Άκουσα ένα δυνατό “αααα” και μετά έναν φοβερό κρότο», περιέγραψε καταστηματάρχης της περιοχής, ο οποίος ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που έσπευσαν στο σημείο. Όπως είπε, προσπάθησε να κρατήσει τη μία κοπέλα ξύπνια μέχρι να φτάσει το ΕΚΑΒ, μιλώντας της συνεχώς μέσα σε σκηνές πανικού και σοκ.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, τα δύο κορίτσια είχαν ανέβει μαζί στην ταράτσα της πολυκατοικίας, όπου διέμενε η μία από αυτές. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι είχαν κλειδώσει την πόρτα της ταράτσας πριν από την πτώση τους, ενώ ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί το γεγονός ότι η μία 17χρονη φέρεται να άφησε σημείωμα προς τους γονείς της.

Σε αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, ζητούσε συγγνώμη επειδή «τους απογοήτευσε» και τους έγραφε πως τους αγαπά πολύ.

Λόγια που πλέον αποκτούν τραγικό βάρος.

Η Αστυνομία διερευνά όλα τα δεδομένα και προσπαθεί να φωτίσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκτυλίχθηκε η τραγωδία, την ώρα που δύο οικογένειες βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν αδιανόητο εφιάλτη.

Πέρα όμως από την αστυνομική διάσταση, το περιστατικό συγκλονίζει βαθιά την κοινωνία γιατί φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα σκληρό και συχνά αθέατο πρόβλημα: την ψυχική πίεση που βιώνουν ολοένα και περισσότεροι έφηβοι.

Πίσω από χαμόγελα, καθημερινές εικόνες και αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, πολλές φορές κρύβονται αδιόρατες κραυγές αγωνίας που δεν ακούγονται έγκαιρα. Και όταν η σιωπή γίνεται αβάσταχτη, τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι ανεπανόρθωτες.

Η τραγωδία της Ηλιούπολης δεν είναι απλώς ακόμη ένα αστυνομικό συμβάν. Είναι μια βαθιά κοινωνική πληγή. Ένα γεγονός που παγώνει κάθε γονιό, κάθε εκπαιδευτικό, κάθε άνθρωπο που βλέπει δύο παιδιά 17 ετών να χάνονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, παίρνοντας μαζί τους ερωτήματα που ίσως δεν απαντηθούν ποτέ.