ΕΛΛΑΔΑ

Μαρία Καρυστιανού: Προσπάθεια αναδίπλωσης μετά τις αντιδράσεις για τις αμβλώσεις

Σε μια εμφανή άσκηση πολιτικής διαχείρισης ζημιάς προχώρησε η Μαρία Καρυστιανού, μετά τις έντονες και μαζικές αντιδράσεις που προκάλεσε η αρχική της δήλωση για το ζήτημα των αμβλώσεων

A⁺ A^-

Σε μια εμφανή άσκηση πολιτικής διαχείρισης ζημιάς προχώρησε η Μαρία Καρυστιανού, μετά τις έντονες και μαζικές αντιδράσεις που προκάλεσε η αρχική της δήλωση για το ζήτημα των αμβλώσεων

A⁺ A^-

Με μια εκτενή δημόσια τοποθέτηση, επιχείρησε να αναπλαισιώσει τη συζήτηση, μεταφέροντας το βάρος από το ίδιο το περιεχόμενο των δηλώσεών της σε καταγγελίες περί «διαστρέβλωσης», «αποσιώπησης» και «δολοφονίας χαρακτήρα» από τα Μέσα Ενημέρωσης.

Η στρατηγική είναι γνώριμη: όταν το πολιτικό μήνυμα προκαλεί αντιδράσεις, η συζήτηση μετατίθεται από την ουσία στη διαδικασία. Όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Η ίδια, συνειδητά ή όχι, άνοιξε πεδίο αμφισβήτησης ενός κατοχυρωμένου ανθρώπινου δικαιώματος, χρησιμοποιώντας τη ρητορική της «διαβούλευσης» σε ένα θέμα που δεν προσφέρεται ούτε για ασάφειες ούτε για πολιτικούς ελιγμούς.

Η εκ των υστέρων προσπάθεια να παρουσιαστεί η τοποθέτησή της ως αποκλειστικά κοινωνική, προνοιακή και θεσμική, δεν αναιρεί το πολιτικό αποτύπωμα της αρχικής δήλωσης. Αντιθέτως, ενισχύει την αίσθηση μιας αναγκαστικής αναδίπλωσης υπό την πίεση της κοινωνικής κατακραυγής, χωρίς ξεκάθαρη αυτοκριτική και χωρίς ρητή αποσαφήνιση θέσης.

Η επίκληση της δημογραφικής κρίσης, της υπογεννητικότητας και της ανάγκης για ισχυρό κοινωνικό κράτος αποτελεί ασφαλώς υπαρκτό και σοβαρό πεδίο δημόσιας πολιτικής. Όμως δεν μπορεί να λειτουργεί ως υποκατάστατο καθαρής στάσης απέναντι στο δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση. Η κοινωνική πρόνοια και η προστασία της μητρότητας δεν αντιπαρατίθενται στο δικαίωμα στην άμβλωση· συνυπάρχουν μαζί του και το προϋποθέτουν.

Σε μια συγκυρία όπου διεθνώς συντηρητικές και ακροδεξιές δυνάμεις επιχειρούν να επαναφέρουν ζητήματα που θεωρούνταν λυμένα, η πολιτική ασάφεια δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική επιλογή. Και κρίνεται.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται υπεκφυγές, ούτε γενικόλογες εκκλήσεις περί διαλόγου. Χρειάζεται καθαρό λόγο, σαφή προσανατολισμό και πολιτικό θάρρος. Και στα ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων, κάθε λέξη, κάθε υπαναχώρηση και κάθε «διευκρίνιση» καταγράφεται.