Το τροπάριο

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα,
μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ, κομίζει.

Οἴμοι! λέγουσα,
ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει,
οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.

Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν
ταῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινὸν
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη
καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους τίς ἐξιχνιάσει,
ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;

Μὴ με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς,
ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Λίγα λόγια για το νόημα

Το τροπάριο αναφέρεται στη μετανοημένη αμαρτωλή γυναίκα που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού. Εκφράζει:

• βαθιά μετάνοια
• ταπείνωση
• και την ελπίδα στο θείο έλεος

Θεωρείται ένα από τα κορυφαία ποιητικά και θεολογικά κείμενα της βυζαντινής υμνογραφίας, ενώ η μελωδία του συγκινεί ιδιαίτερα τους πιστούς κάθε Μεγάλη Εβδομάδα.