Ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής κατευθυνόταν προς το γήπεδο του Πανσερραϊκού, έχοντας και φέτος ενεργό ρόλο στην ανάπτυξη και εκπαίδευση των τμημάτων υποδομής του συλλόγου. Ο Κωφίδης βρίσκεται στον Πανσερραϊκό από το καλοκαίρι του 2023, όταν ανέλαβε Συντονιστής Προγράμματος Ανάπτυξης & Εκπαίδευσης των τμημάτων υποδομής.

Λίγο νωρίτερα είχε περάσει από το καφενείο.

Και εκεί, όπως ήταν φυσικό, οι εκφράσεις σεβασμού και οι χαιρετισμοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Γιατί ο Σάββας Κωφίδης είναι από εκείνες τις μορφές που δεν χρειάζονται συστάσεις. Η παρουσία του στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα, όχι μόνο για όσα έκανε μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να σταθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Σεμνός, λιτός και χωρίς διάθεση να εντυπωσιάσει.

Μια σύντομη κουβέντα για τη φετινή χρονιά και για τη δουλειά στις Ακαδημίες ήταν αρκετή για να φανεί πως η φιλοσοφία του παραμένει σταθερή: το ποδόσφαιρο των μικρών ηλικιών δεν είναι απλώς αποτελέσματα και βαθμολογίες, αλλά εκπαίδευση, ανάπτυξη χαρακτήρα και δημιουργία ανθρώπων και ποδοσφαιριστών.

Και ύστερα ήρθε η ερώτηση που ξεφεύγει από το ποδόσφαιρο.

Ο Πόντος.

Ο Σάββας Κωφίδης γεννήθηκε στο Αλμάτι, στο σημερινό Καζακστάν, στις 5 Φεβρουαρίου 1961. Η οικογενειακή του διαδρομή, όμως, συνδέεται με τον Πόντο, όπως έχει καταγραφεί και σε δημοσιεύματα για τη ζωή και την καταγωγή του.

Είναι μια ιστορία που ασφαλώς δεν αφορά μόνο μόνο έναν ποδοσφαιριστή ή την οικογένεια του.

Είναι η ιστορία μιας γενιάς που κουβαλούσε μνήμες ξεριζωμού, μετακίνησης και μιας μεγάλης διαδρομής προς μια νέα πατρίδα. Ο ίδιος έχει μιλήσει στο παρελθόν για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι γονείς του κατά την εγκατάσταση στη νέα κοινωνία, θυμούμενος πως ο πατέρας του ήταν μαραγκός και η μητέρα του εργαζόταν στις φοιτητικές εστίες.

Ίσως γι' αυτό και η διαδρομή του Κωφίδη έχει μια ιδιαίτερη εσωτερικότητα.

Από το Αλμάτι στον Ηρακλή, στον Ολυμπιακό και στον Άρη. Από την Εθνική Ελλάδας και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, μέχρι την προπονητική και σήμερα την καθημερινή ενασχόλησή του με τα νέα παιδιά του Πανσερραϊκού.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένας άνθρωπος που δεν άλλαξε ιδιαίτερα.

Ο ίδιος αγέρωχος χαρακτήρας.

Η ίδια απόσταση από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η ίδια αίσθηση ελευθερίας που έκανε πολλούς να τον αποκαλέσουν «αναρχικό», «φιλόσοφο» ή, φυσικά, «χεβιμεταλά» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ίδια η LiFO, στο πρόσφατο αφιέρωμά της, στέκεται ακριβώς σε αυτή την ασυνήθιστη προσωπικότητα που δεν χωρά εύκολα στα κλισέ του ποδοσφαίρου.

Χθες λοιπόν δεν ήταν μόνο μια συνάντηση με έναν παλαίμαχο ποδοσφαιριστή.

Ήταν μια μικρή συνάντηση με έναν άνθρωπο που κουβαλά μια μεγάλη διαδρομή.

Από τον Πόντο και το Αλμάτι, μέχρι τα ελληνικά γήπεδα.

Και από τα μεγάλα γήπεδα, σήμερα, στα γήπεδα των Ακαδημιών, όπου προσπαθεί να μεταφέρει στα παιδιά κάτι από αυτά που έμαθε ο ίδιος στη δική του πορεία.

Χωρίς φωνές.

Χωρίς επίδειξη.

Με εκείνο το γνώριμο, λιτό ύφος.

Και με το… χεβι μέταλ να παραμένει μέσα του αναλλοίωτο.

Διαμαντω Φραγγεδακη