Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει πλέον υπερβεί το στάδιο της ποινικής διερεύνησης. Εξελίσσεται σε ένα βαθύ θεσμικό πρόβλημα, που αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής ευθύνης. Διότι ενώ η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας παραμένει ανοιχτή και πρόσωπα-κλειδιά καταγράφονται σε εκτενείς επισυνδέσεις της δικογραφίας, η νέα διοίκηση επέλεξε να τα επαναφέρει ή να τα διατηρήσει,σε θέσεις αυξημένης ευθύνης, χωρίς προηγούμενη πειθαρχική διερεύνηση.

Αυτή η επιλογή δεν μπορεί να αποδοθεί σε αβλεψία. Είναι συνειδητή.

Το τεκμήριο αθωότητας αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου. Δεν ταυτίζεται όμως με το δικαίωμα κατοχής διοικητικής εξουσίας εν μέσω σοβαρών θεσμικών σκιών. Σε έναν οργανισμό που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκών ενισχύσεων, η απουσία ακόμη και προκαταρκτικού ελέγχου δεν συνιστά ουδετερότητα· συνιστά θεσμική ανοχή.

Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ανησυχητικά σαφές:
όσοι εμφανίζονται στη δικογραφία δεν αποτελούν πρόβλημα,
όσοι συνέβαλαν στην αποκάλυψη της υπόθεσης καθίστανται ενοχλητικοί.

Η αντίφαση αυτή υπονομεύει κάθε έννοια λογοδοσίας. Όταν πρόσωπα που μίλησαν για «ΑΦΜ», «τεμάχια», «ανεπίσημες διαδικασίες» και «διευκολύνσεις» επανέρχονται θεσμικά αναβαθμισμένα, ενώ μάρτυρες και εσωτερικοί καταγγέλλοντες παραμένουν στο περιθώριο ή διώκονται πειθαρχικά, τότε η διοίκηση δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη· τη διαρρηγνύει.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν περιορίζεται πια στο περιεχόμενο των συνομιλιών. Βρίσκεται στη μετατροπή της σκιάς σε κανονικότητα, στη σιωπηρή αποδοχή μιας λειτουργίας όπου η ευθύνη δεν διερευνάται, αλλά παρακάμπτεται.

Και αυτή η κανονικοποίηση δεν είναι διοικητικό σφάλμα.
Είναι πολιτική επιλογή.
Και, ως τέτοια, απαιτεί απαντήσεις.

Π.Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής