Υπάρχουν στιγμές που μια υπόθεση παύει να αφορά μόνο ένα σκάνδαλο και μετατρέπεται σε καθρέφτη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία.

Η περίπτωση της Παρασκευής Τυχεροπούλου είναι μία από αυτές.

Την ώρα που η χώρα παρακολουθεί αποσβολωμένη τις αποκαλύψεις για το πολυετές πάρτι εκατομμυρίων ευρώ στον ΟΠΕΚΕΠΕ, κάποιοι φαίνεται πως βρήκαν τον πραγματικό υπεύθυνο: όχι αυτούς που μοίραζαν τις επιδοτήσεις, όχι αυτούς που έκλειναν τα μάτια, όχι αυτούς που είχαν πολιτική εποπτεία του οργανισμού, αλλά την υπάλληλο που τόλμησε να ελέγξει το σύστημα.

Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν μοιάζει.

Μόλις λίγες ώρες μετά το φιάσκο της υπόθεσης Ανεστίδη, που κατέρρευσε αφήνοντας εκτεθειμένους όσους έσπευσαν να τον παρουσιάσουν ως ένοχο πριν ακόμη μιλήσει η Δικαιοσύνη, εμφανίζονται ξαφνικά πανομοιότυπα δημοσιεύματα σε φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης.

Ίδιες λέξεις. Ίδιες εκφράσεις. Ίδια σημεία στίξης.

Ένα έτοιμο επικοινωνιακό πακέτο διανομής.

Και στο επίκεντρο; Η Παρασκευή Τυχεροπούλου.

Η γυναίκα που επί χρόνια βρέθηκε απέναντι σε ένα σύστημα το οποίο σήμερα αποκαλύπτεται ότι λειτουργούσε με όρους πολιτικής προστασίας, πελατειακών εξυπηρετήσεων και εσωτερικών κυκλωμάτων.

Το αφήγημα που επιχειρείται να στηθεί παρουσιάζει ως ύποπτο ένα «κλειδωμένο ντουλάπι».

Μόνο που υπάρχουν δύο προβλήματα.

Πρώτον, η ίδια δεν κατηγορείται για κανένα αδίκημα.

Δεύτερον, σύμφωνα με τις καταθέσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί, το επίμαχο ερμάριο είχε ανοιχτεί πριν ακόμη φτάσει ο δικαστικός επιμελητής που θα πιστοποιούσε το περιεχόμενό του.

Με άλλα λόγια, κάποιοι ζητούν από την κοινή γνώμη να αποδεχθεί ως αδιάβλητο υλικό που βρισκόταν εκτός κάθε εγγύησης ακεραιότητας.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το ιστορικό της υπόθεσης.

Η Τυχεροπούλου ήταν μεταξύ εκείνων που κατέγραψαν ευρήματα για παράνομες πρακτικές στον ΟΠΕΚΕΠΕ όταν πολλοί ακόμη έκαναν ότι δεν βλέπουν.

Οι εκθέσεις της περιέγραφαν μηχανισμούς, πρόσωπα και διαδικασίες που σήμερα αποτελούν αντικείμενο ερευνών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Αντί όμως να αξιοποιηθούν πλήρως οι αποκαλύψεις της, οι ίδιες οι εκθέσεις φέρονται να μπήκαν στο συρτάρι.

Και τελικά εκείνη βρέθηκε αντιμέτωπη με πειθαρχικές διώξεις, αποκλεισμούς, υπηρεσιακές μετακινήσεις και έναν διαρκή πόλεμο φθοράς.

Το μήνυμα ήταν σαφές:«Μην ψάχνετε πολύ».

Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολιτική διάσταση αν αναλογιστεί κανείς ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν γεννήθηκε χθες.

Αναπτύχθηκε επί χρόνια υπό το βλέμμα κυβερνήσεων, διοικήσεων και πολιτικών προϊσταμένων.

Χρειάστηκε να φτάσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για να αρχίσουν να κινούνται διαδικασίες που θα έπρεπε να είχαν κινηθεί από το ίδιο το ελληνικό κράτος.

Και τώρα που ο κλοιός στενεύει, αντί να αναζητούνται οι πολιτικές ευθύνες για το πώς στήθηκε και λειτούργησε το κύκλωμα των επιδοτήσεων, παρακολουθούμε μια προσπάθεια αντιστροφής των ρόλων.

Οι ελεγκτές παρουσιάζονται ως ύποπτοι.

Οι καταγγέλλοντες ως προβληματικοί.

Οι αποκαλύπτοντες ως ενοχλητικοί.

Και οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του σκανδάλου εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από τη σκόνη.

Όσο περισσότερα στοιχεία βγαίνουν στο φως, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι η υπόθεση Τυχεροπούλου δεν αφορά μόνο μία υπάλληλο.

Αφορά το πώς λειτουργεί το βαθύ κράτος της εξουσίας.

Ένα κράτος που δεν συγχωρεί όσους ανοίγουν ντουλάπες.

Ένα κράτος που συχνά κυνηγά τον μάρτυρα αντί για τον δράστη.

Ένα κράτος που φαίνεται να θεωρεί μεγαλύτερο πρόβλημα εκείνον που αποκαλύπτει το σκάνδαλο από εκείνον που το δημιούργησε.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα από όλα.