Όμως το ερώτημα παραμένει επίμονο:
 Μπορεί να υπάρξει πραγματική οδική ασφάλεια χωρίς ασφαλείς δρόμους;

 Ο πραγματικός κίνδυνος για τους οδηγούς

Στην καθημερινότητα των ελληνικών πόλεων, ο οδηγός δεν κινδυνεύει μόνο από την ταχύτητα. Κινδυνεύει από:

• λακκούβες-παγίδες που εμφανίζονται ξαφνικά,

• ανύπαρκτη ή ξεθωριασμένη διαγράμμιση,

• κακοσχεδιασμένες διασταυρώσεις,

• πεζοδρόμια που «σπρώχνουν» πεζούς στο οδόστρωμα,

• δρόμους χωρίς φωτισμό.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Πολιτεία επιλέγει να δώσει έμφαση στον έλεγχο και στο πρόστιμο, αντί στη συστηματική αναβάθμιση του οδικού δικτύου. Ο οδηγός καλείται να είναι απολύτως συνεπής σε δρόμους που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να διατηρήσει σε στοιχειωδώς ασφαλή κατάσταση.

Ασφάλεια ή εισπρακτική πολιτική;

Τα αυστηρά και κλιμακωτά πρόστιμα δημιουργούν εύλογες υποψίες. Όταν:

• η συντήρηση των δρόμων παραμένει ελλιπής,

• οι δήμοι στενάζουν από υποχρηματοδότηση,

• και οι έλεγχοι πολλαπλασιάζονται,

τότε η φιλοσοφία της Πολιτείας μοιάζει λιγότερο προληπτική και περισσότερο τιμωρητική και εισπρακτική.

Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να εξαντλείται σε ραντάρ και μπλόκα. Δεν είναι ζήτημα μόνο συμμόρφωσης του οδηγού, αλλά και ευθύνης του κράτους να παρέχει ασφαλείς υποδομές.

 Τι λείπει από την εξίσωση

Αν η Πολιτεία ήθελε πραγματικά να μειώσει τα τροχαία, θα ξεκινούσε από:

• σύγχρονο και ασφαλές οδικό δίκτυο,

• ήπιες παρεμβάσεις κυκλοφορίας (νησίδες, στενώσεις, σαφή σήμανση),

• σοβαρή κυκλοφοριακή αγωγή από το σχολείο,

• διαφάνεια στη χρήση των εσόδων από τα πρόστιμα υπέρ της οδικής ασφάλειας.

Χωρίς αυτά, το μήνυμα προς τον πολίτη είναι απλό και κυνικό:
«Πρόσεχε, όχι γιατί σε προστατεύουμε, αλλά γιατί θα πληρώσεις».

Το όριο των 30 χλμ/ώρα μπορεί να είναι σωστό ως στόχος.
Όμως, χωρίς επενδύσεις στις υποδομές και χωρίς αλλαγή φιλοσοφίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη ένα εργαλείο μετακύλισης της ευθύνης αποκλειστικά στον οδηγό.

Η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται με πρόστιμα.
Χτίζεται με δρόμους που δεν σκοτώνουν από μόνοι τους.