Δεν ήταν «επιχείρηση ασφαλείας».
Ήταν επίδειξη δύναμης. Ήταν πολιτικό μήνυμα τρόμου. Ήταν η λογική του «σας διασύρουμε δημόσια γιατί μπορούμε».

Ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ δεν είναι μια περιθωριακή φιγούρα. Είναι υπουργός μιας κυβέρνησης που επιτρέπει στον ακραίο εθνικισμό να εμφανίζεται ως «κανονικότητα». Και όταν ένας υπουργός πανηγυρίζει εικόνες εξευτελισμού πολιτών, τότε η γραμμή ανάμεσα στη δημοκρατία και στον αυταρχισμό έχει πλέον σβήσει επικίνδυνα.

Η ιστορία έχει διδάξει ότι ο φασισμός δεν ξεκινά πάντα με στρατόπεδα και πολέμους. Ξεκινά με την απανθρωποποίηση. Με την ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερη αξιοπρέπεια. Ότι μπορούν να γονατίζουν μπροστά στις κάμερες για παραδειγματισμό. Ότι η ισχύς δίνει δικαίωμα δημόσιου εξευτελισμού.

Και το πιο ανατριχιαστικό;Η σιωπή.

Η Ιταλία αντέδρασε. Η Μελόνι, παρότι πολιτικά συγγενής με πολλές σκληρές δεξιές φωνές της Ευρώπης ,αναγκάστηκε να μιλήσει. Στην Ελλάδα όμως, η κυβέρνηση επέλεξε τη γνώριμη διπλωματική αφωνία. Σαν να μην υπήρχαν Έλληνες πολίτες μέσα σε αυτές τις εικόνες. Σαν να μην υπήρχε προσβολή της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Γιατί όταν η γεωπολιτική σκοπιμότητα γίνεται σημαντικότερη από την ανθρώπινη αξία, τότε η ηθική καταρρέει πρώτη.

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα ενός κράτους στην ασφάλεια.
Αλλά η ασφάλεια δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι ταπείνωσης, καταστολής και θεατρικής επίδειξης ισχύος απέναντι σε άοπλους ανθρώπους.

Οι εικόνες αυτές δεν τιμούν ένα δημοκρατικό κράτος.
Θυμίζουν καθεστώτα που πίστεψαν ότι ο φόβος και η δύναμη αρκούν για να επιβληθούν στην ιστορία.

Και η ιστορία έχει δείξει πού οδηγεί αυτός ο δρόμος.

serresparatiritis.gr