Ο κ. Μόσχος, διεθνώς αναγνωρισμένος βιοκαλλιεργητής, βραβευμένος στα EU Organic Awards ως ο καλύτερος παραγωγός βιολογικών προϊόντων στην Ευρώπη για το 2023, καλείται σε απολογία με την κατηγορία ότι «συμβάλλει στη διασπορά ζωονόσου». Όχι επειδή παραβίασε υγειονομικά πρωτόκολλα. Όχι επειδή έκρυψε κρούσματα. Αλλά επειδή μίλησε δημόσια, παρουσίασε επιστημονικές απόψεις και τάχθηκε υπέρ του εμβολιασμού.

Με απλά λόγια: κατηγορείται γιατί έκανε αυτό που το ίδιο το κράτος επικαλείται διαρκώς ως ζητούμενο. Ενημέρωση. Πρόληψη. Επιστημονική προσέγγιση.

Από πότε η τεκμηρίωση έγινε ενοχή;

Σε μια χώρα που ο πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται, οι κτηνοτρόφοι εξοντώνονται οικονομικά και οι ζωονόσοι αντιμετωπίζονται με πανικό αντί για σχέδιο, η στοχοποίηση ανθρώπων με γνώση δεν είναι τυχαία. Είναι βολική.

Ο ενημερωμένος αγρότης είναι επικίνδυνος:

• γιατί δεν χειραγωγείται εύκολα,

• γιατί αμφισβητεί πρόχειρες αποφάσεις,

• γιατί απαιτεί πολιτικές βασισμένες σε δεδομένα και όχι σε επικοινωνιακές ασκήσεις.

Όταν λοιπόν ένας παραγωγός με κύρος μιλά για εμβολιασμό, για επιστημονική διαχείριση των ζωονόσων, για βιώσιμη κτηνοτροφία, τότε δεν «συμμορφώνεται». Εκθέτει. Και αυτό, σε ένα σύστημα που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς έλεγχο και χωρίς λογοδοσία, δεν συγχωρείται.

Μήνυμα προς όλους τους αγρότες

Η κλήση σε απολογία δεν απευθύνεται μόνο στον Θωμά Μόσχο. Απευθύνεται σε όλους:

«Μιλήστε χαμηλόφωνα. Μην έχετε άποψη. Μην επικαλείστε επιστήμονες. Μην βγαίνετε μπροστά.»

Είναι το ίδιο μοτίβο που βλέπουμε παντού:
όποιος έχει τεκμηριωμένο λόγο βαφτίζεται «επικίνδυνος»,
όποιος σηκώνει κεφάλι βαφτίζεται «πρόβλημα».

Και κάπως έτσι, αντί να τιμωρείται η ανεπάρκεια του κράτους, τιμωρείται η γνώση. Αντί να ενισχύεται η πρόληψη, ποινικοποιείται η άποψη. Αντί να χτίζεται εμπιστοσύνη με τον αγροτικό κόσμο, σπέρνεται φόβος.

Η βιωσιμότητα δεν επιβάλλεται με εισαγγελείς

Ο πρωτογενής τομέας δεν θα σωθεί με κλητεύσεις, απειλές και παραδειγματικές διώξεις. Θα σωθεί μόνο αν στηριχθεί:

• στην επιστήμη,

• στους ανθρώπους της παραγωγής,

• στη γνώση που γεννιέται στο χωράφι και στο στάβλο, όχι στα γραφεία.

Η φίμωση ανθρώπων όπως ο Θωμάς Μόσχος δεν είναι απλώς άδικη. Είναι αυτοκαταστροφική. Γιατί χωρίς αυτούς, χωρίς τους λίγους που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να παράγουν ποιοτικά, βιώσιμα και με διεθνή αναγνώριση, ο πρωτογενής τομέας οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην εγκατάλειψη.

Και τότε, κανένας εισαγγελέας δεν θα μπορεί να καλύψει το κενό.