Με λόγια γεμάτα μνήμη, συγκίνηση και θαυμασμό, τον αποχαιρετά ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου, φωτίζοντας όχι μόνο το έργο αλλά και τον άνθρωπο πίσω από τις νότες.

Ο Γανωσέλης ανήκε στη γενιά που ενηλικιώθηκε στα χρόνια της Δικτατορίας, μια εποχή σκοτεινή, που όμως – όπως ο ίδιος πίστευε – γέννησε τις δυνάμεις της ανανέωσης στην ελληνική μουσική. Μέσα από ροκ ακούσματα, τον Θεοδωράκη των «παράνομων» ραδιοφώνων και μια δημιουργική συνομιλία με τη λαϊκή και τη δημοτική παράδοση, διαμόρφωσε ένα ηχητικό σύμπαν αντίστασης, ελευθερίας και φαντασίας.

Για τον Γιώργο Ανδρέου, όπως και για ολόκληρη τη γενιά του, ο Κώστας Γανωσέλης υπήρξε αποκάλυψη. Ως ενορχηστρωτής, κατάφερνε να ενώνει με μοναδικό τρόπο τον ηλεκτρισμό της σύγχρονης μουσικής, τη λαϊκή και την κλασική παράδοση, αλλά και τους ηλεκτρονικούς ήχους των αγαπημένων του synthesizers. Το αποτέλεσμα ξεπερνούσε τα επιμέρους στοιχεία και μεταμορφωνόταν σε ένα ολοκληρωμένο, λαμπρό μουσικό τοπίο.

Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε δάσκαλος. Με τεράστιες γνώσεις, αστείρευτο χιούμορ και βαθιά ευαισθησία, συνέβαλε καθοριστικά στη μουσική εκπαίδευση, στη δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αλλά και στη σύνδεση της μουσικής παιδείας με τη ζωντανή καλλιτεχνική πράξη. Οι μαθητές του θυμούνται ακόμα τα ευφυή, χιουμοριστικά σχόλιά του στις παρτιτούρες – μικρές φράσεις που έκρυβαν μέσα τους αγάπη, αυστηρότητα και πίστη στη δουλειά.

«Ο Κώστας Γανωσέλης. Τι μουσικός, Θεέ μου! Και πόσο υπέροχος άνθρωπος», γράφει ο Γιώργος Ανδρέου. Ένας δημιουργός που έμαθε σε γενιές μουσικών ότι η ελληνική μουσική μπορεί να συνομιλεί ισότιμα με τον κόσμο, χωρίς φόβο και χωρίς συμπλέγματα.

Ο Κώστας Γανωσέλης φεύγει, αλλά μένει ζωντανός μέσα στη μουσική του και στους ανθρώπους που δίδαξε, ενέπνευσε και συνόδευσε στον δρόμο της δημιουργίας.